Aktualności arrow Historia misji arrow Chrystus na Madagaskarze              
Advertisement
sie 10 2007
Chrystus na Madagaskarze PDF Drukuj Email
Dodał: Zdzisław Grad   
10.08.2007.

 


 Krótka historia ewangelizacji wyspy.
Po odkryciu Madagaskaru przez Portugalczyków, pod koniec XVI wieku (1580 r.) Kościół podjął misję ewangelizacyjną wśród Malgaszy. Pierwsi dotarli tu dominikanie i jezuici. Wobec oporu tubylców nie osiągnęli jednak znaczących rezultatów w krzewieniu wiary chrześcijańskiej. Niektórzy zakonnicy przypłacili to życiem, inni opuścili nieprzyjazną im wyspę. Następni misjonarze pojawili się kilkadziesiąt lat później, na początku XVII stulecia (1515 r.), a kolejni przybyli w połowie tegoż stulecia, wraz z urzędnikami francuskiej Kompanii Indii Wschodnich, zakładając Misję Katolicką Lazarystów Wincentego ŕ Paulo. Również ta próba ewangelizacji Madagaskaru nie powiodła się.

Kolejne działania misyjne zapoczątkowano dopiero w pierwszej połowie XIX wieku. 17 lipca 1832 roku dotarł na Wielką Wyspę prefekt apostolski Wysp Oceanu Indyjskiego, Henri de Solages. Rok ten uznawany jest za datę powstania Kościoła na Madagaskarze, albowiem od tego momentu rozpoczęto konsekwentną, systematyczną i nieprzerwaną ewangelizację Malgaszy. Pół roku po przyjeździe prefekt Solages zmarł. Jego dzieło kontynuował od 1837roku ks. M. Dalmond. Pod jego przewodnictwem dokonano połączenia dotychczas istniejących wspólnot katolickich. Z utworzonych wówczas parafii wyszli pierwsi rodzimi, malgascy kapłani, wyświęcani w domach zakonnych w Europie.

W 1848 roku ukonstytuowano Wikariat Madagaskar. W 1855 roku odprawiono pierwszą Mszę świętą w stolicy Madagaskaru, Tananarivie (ks. O. M. Finaz). Działalność misyjną utrudniała, niekiedy wręcz uniemożliwiała, niepewna sytuacja polityczna i wybuchające raz po raz zamieszki. Nie rezygnowano jednak z jej prowadzenia. W 1861 roku nastąpił pewien przełom w stosunku Madagaskaru do ?obcych
, jego otwarcie się na świat. Przybyli w większej liczbie kapłani, bracia i siostry zakonne rozszerzyli działania ewangelizacyjne.

Powstała stała misja Towarzystwa Jezusowego, a jezuici połączyli swoje wysiłki z lazarystami i Misjonarzami de la Salette i Świętego Ducha. W 1896 roku podzielono Madagaskar na prowincje kościelne: Wikariat Apostolski Centralnego Madagaskaru, Wikariat Apostolski Północnego Madagaskaru i Wikariat Apostolski Południowego Madagaskaru, przemianowane w 1913 roku na wikariaty apostolskie: Tananariwa, Fianarantsoa i Diego Suarez. Mimo trudności, jakie stwarzały kolonialne władze francuskie, ewangelizacja trwała.

W 1925 roku w stolicy Madagaskaru Tananarivie odbyły się pierwsze na wyspie święcenia kapłańskie. Z rąk biskupa Saunesa otrzymało je 9 malgaskich diakonów. W roku stulecia Kościoła na Wielkiej Wyspie było pół miliona wiernych. W 1939 roku erygowano nowy Wikariat Apostolski Miarinarivo, którego ordynariuszem został pierwszy rodzimy biskup malgaski, Ignacio Ramarosandratana, konsekrowany przez papieża Piusa XII.

W setną rocznicę pierwszej Mszy świętej w stolicy Madagaskaru, 14 września 1955 roku Pius XII erygował miejscową normalną, hierarchię kościelną z Archidiecezją Tana(nariva) na czele i z diecezjami: Diego Suarez, Ambanja, Majunga, Antsirabe, Tamatave, Miarinarivo, Fianarantsoa, Morondava i Fort Dauphin. Powołano również Prefekturę Apostolską Tsiroanamandidy. Dwa lata później ukonstytuowano nowe diecezje: Farafangana i Tulear. W 1958 roku erygowano kolejne archidiecezje: Diego Suarez i Fianarantsoa oraz podniesiono do rangi diecezji prefekturę Tsiroanamandidy. Zwiększająca się liczba wiernych na ewangelizowanych terenach Madagaskaru, rozwój sieci parafii oraz napływ nowych misjonarzy stworzyły konieczność powołania kolejnych diecezji. W 1959 roku utworzona została diecezja Ambotondrazaka, w 1960 roku - Morombe, w 1967 - Ihosy, a rok później - Mananjary.

W 1988 roku było już 14 diecezji, 3 prowincje kościelne nie mające statusu diecezji, 246 parafii, 15 parafii bez kapłana i 8 seminariów. Opiekę duszpasterską sprawowało 21 biskupów, 707 kapłanów; na 1 księdza przypadało 3447 wiernych. Ponadto w parafiach pracowało 356 braci zakonnych i 2169 sióstr. Ochrzczonych do 7 roku życia było 59 363, ochrzczonych po 7 roku życia - 15 047. Małżeństw między katolikami zawarto 6988, a między katolikiem a osobą niekatolickiego wyznania - 1631.

Według rocznika statystycznego Kościoła na Madagaskarze w 1994 roku wśród 15 milionów i 200 tysięcy mieszkańców całej wyspy, katolicy stanowią 21,27%, pozostali chrześcijanie 20%, muzułmanie 2% i przedstawiciele religii pierwotnych 57,73%.

Po Soborze Watykańskim II przy wielu parafiach powstały rady parafialne. Dużo większym i ważniejszym wydarzeniem było jednak powstawanie wspólnot podstawowych. Ich organizacji podlega zwykle większość wspólnot wiejskich. Osiągnięciem tych wspólnot jest lepsza inkulturacja, wcielanie wiary chrześcijańskiej w kulturę afrykańską.

Problemami Madagaskaru, jak i całej Afryki, nadal pozostają chrześcijańskie małżeństwa sakramentalne. Ocenia się, że jedynie około 30 procent małżeństw chrześcijan jest zawartych według norm Kościoła katolickiego. Małżeństwa tradycyjne przez prestiż i inne różnorakie więzy odgrywają większą rolę.

Innym, nie mniej ważnym, kompleksem problemów jest magiczna wiara w siły ponadnaturalne, które powodują zarówno choroby, jak i uzdrowienia. Chrześcijańskie niezależne Kościoły Afryki, dziś bardzo liczne, są uformowane przez grupy modlitwy zjednoczone wokół charyzmatycznego uzdrowiciela i rosną w szybkim tempie. W Afryce powszechnie panują choroby, a zachodnia medycyna nie zawsze jest dostępna czy skuteczna. Stąd wielu nawet wykształconych i wierzących katolików, gdy poczuje zagrożenie chorobą lub uważa, że nękają ich złe duchy, udaje się do tradycyjnych lekarzy lub charyzmatycznych uzdrowicieli.

Biskup Nigerii Gabriel Ganaka, przewodniczący sympozjum Konferencji Biskupów Afryki i Madagaskaru, podjął osobistą inicjatywę zachęcania około 50 kapłanów afrykańskich w jego kraju do modlitwy o uzdrowienie z chorób i uwolnienie od złych duchów. Dostrzega już obiecujące wyniki.

Biskup stwierdza: "Potrzebujemy mocy Ducha Świętego i skoncentrowania się na osobie Jezusa, jak to uczynił Piotr i Apostołowie w pierwszych dniach powstania Kościoła i co opisują Dzieje Apostolskie. Jednego dnia Piotr przemawiał i nawrócił 3000 osób, my wygłaszamy 3000 kazań i nie nawracamy nikogo." Opisane w tej książce doświadczenia misjonarza na Madagaskarze wskazują ten właśnie kierunek poszukiwań Kościoła Afrykańskiego, jaki przyjął biskup Ganaka.

Na Madagaskarze pracują również polscy misjonarze: jezuici, oblaci i werbiści. O. Zdzisław Grad, jest jednym z misjonarzy werbistów pracujących na Czerwonej Wyspie. Przebywa na Madagaskarze od 1992 roku. Pracuje w diecezji Mananjary wraz z 20 innymi księżmi, wśród których jest 17 zagranicznych misjonarzy i tylko 6 miejscowych księży diecezjalnych. Podlegający mu bezpośrednio teren misyjny (prawie w całości niechrześcijański), obejmuje obszar na wschodnim wybrzeżu wyspy, nad kanałem Pangalana.

Ambohitsara to misyjne centrum na okolicę. Tutaj wybudowany został jedyny w tym rejonie murowany kościół. Pozostałe świątynie to proste kaplice z drzewa bambusowego, niewiele różniące się od chat Malgaszy. Obszar ten zamieszkuje ludność trzech plemion: Antambahoaka, Antemoro i Betsimisaraka. Główne miejscowości to: Ambohitsara, Mahela, Tanadava. Po kilku latach pracy misyjnej ojciec Zdzisław utworzył nową parafię z 70 wspólnotami wiernych.

Zdzisław Grad SVD
 
Aktualności przez kanał RSS
Znajdź mnie na Facebook'u
Rozmaitości
Ciekawe strony
Galeria Zdjęć
Księga Gości
Audycje Radiowe
Zamów moje książki
Mapa Strony
Kontakt
Napisz do nas
Dzisiaj jest...
23 Września 2017
Sobota
Imieniny obchodzą:
Boguchwała,
Bogusław, Libert,
Minodora, Tekla
Do końca roku zostało 100 dni.