Aktualności arrow Historia misji arrow Misje nestorianskie              
Advertisement
sie 10 2007
Misje nestorianskie PDF Drukuj Email
Dodał: Zdzisław Grad   
10.08.2007.

 

Pod koniec IV wieku Cesarstwo Rzymskie podzieliło się na Zachodnie i Wschodnie, zwane Bizancjum. Stolica Wschodu - Konstantynopol stał się centrum świata chrześcijańskiego. Tam odbyły się wszystkie sobory ekumeniczne i tam rozwijała się teologia.
Bogate życie duchowe w Bizancjum szło w parze z wiernością nakazowi misyjnemu pozostawionemu przez Jezusa. Z wielką gorliwością realizowali go zakonnicy, pustelnicy, kupcy i żołnierze, a nawet miejscowi władcy. Jednak najbardziej zadziwiającą kartę w historii chrześcijaństwa zapisały misje nestoriańskie.

W roku 428 biskupem Konstantynopola został Nestoriusz. Głosił on naukę o dwóch naturach i dwóch osobach Jezusa: Jezusa – doskonałego człowieka bez grzechu, który cieleśnie jest synem Maryi oraz Jezusa – Słowa Boga, czyli Logosu, które w Nim zamieszkiwało. Nestoriusz utrzymywał, że narodziny i męka Chrystusa powinny być przypisywane Jego naturze ludzkiej, a nie boskiej. Stąd Maryja jest tylko Matką Jezusa – człowieka, a nie matką Boga.

Nestoriusz został potępiony przez sobór w Efezie i udał się na wygnanie. Jednak wielu jego zwolenników nie podporządkowało się nauce soborowej. Nieustannie ścigani przez greków, znaleźli bezpieczną przystań w Persji, która była zdecydowanym wrogiem Bizancjum. Stąd mogli wyruszyć na duchowy podbój Wschodu. Siła ich ekspansji miała swoje źródło w regule monastycznej, która dała Kościołowi wielką armię żarliwych ludzi gotowych penetrować nieznane obszary i narażać się na każde niebezpieczeństwo, aby szerzyć swoją wiarę.

Nestorianie byli bardzo postępowi w działalności misyjnej. W miejscach tworzenia biskupstw zakładali szkoły, biblioteki i szpitale. Łączyli edukację i usługi medyczne z działalnością religijną, osiągając dzięki temu wielkie sukcesy. Nestoriańscy misjonarze wyjeżdżali z karawanami, które przemierzały Azję, a niekiedy sami stawali się kupcami i przewodnikami karawan.

Mówili językami ludów, do których byli wysłani; toteż na każdym postoju mogli zbierać wokół siebie słuchaczy i wyjaśniać im swoje nauki. Jeżeli udawały się pierwsze kontakty, zakładali stałe punkty apostolskie z domami zajezdnymi i szkołami, gdzie śpiewano hymny chrześcijańskie.

W 498 roku tolerancyjny król perski - Kavadh został pozbawiony tronu i musiał uciekać. Wraz z nestorianami dotarł do Turkiestanu. W ten sposób rozpoczęła się praca nad ewangelizacją Turków, zakończona znacznym sukcesem. W późniejszym czasie nestorianie podążyli na północny wschód w kierunku jeziora Bajkał, nawracając plemiona pochodzenia tatarskiego: Keratów, Ujgurów, Najmanów i Merkitów. Inna grupa nestorian misjonowała wśród Kurdów, zamieszkujących górną dolinę Tygrysu.

W VIII wieku Kościół nestoriański był bardzo żywotny w krajach muzułmańskich. Dzięki niemu Islam odkrył Arystotelesa i dokonał przekładu jego dzieł. Później w Hiszpanii posłużyły one zachodniemu średniowieczu do ustalenia pierwszych wersji łacińskich dzieł tego filozofa. Nestorianie dotarli także do Indii, byli na Cejlonie, w państwie Kochin i Travancore, gdzie zamieszkiwały resztki chrześcijan św. Tomasza Apostoła.

Św. Tomaszowi przypisywana jest praca w Chinach, ale nie znajduje to żadnej podstawy historycznej. Wiadomo natomiast o pierwszej misji nestoriańskiej w tym kraju. Potwierdził to wielki kamienny zabytek, odkryty przez misjonarzy jezuickich w Si-ngman-fu, w środkowych Chinach. Na inskrypcji czytamy, że cesarz Tai-Tsung w 635 roku przyjął z honorami "mnicha perskiego wielkiej cnoty" A-lo-pena, który przyniósł "prawdziwe Pisma".

Cesarz przeczytał jego księgi i kazał je rozpowszechnić w swoim królestwie. Trzy lata później ogłosił dekret nakazujący władzom lokalnym zbudować klasztor dla tego „świętego człowieka” i jego dwudziestu mnichów.
Przed końcem VII stulecia nowa religia rozprzestrzeniła się w dziesięciu prowincjach, choć z różnym szczęściem w zależności od kolejnych władców. Ogólnie można jednak powiedzieć, że nestorianie nie napotkali wielu przeszkód w swojej misji w Chinach. Pierwszym bolesnym wydarzeniem była fala prześladowań, do których doszło w okresie sprawowania władzy przez znaną z sympatii do buddyzmu cesarzową WU, a drugim były arabskie podboje w Azji Zachodniej.

W ich wyniku nestoriańskie misje w Państwie Środka zostały odcięte od swych duchowych i organizacyjnych centrów w Persji.
Do najtragiczniejszego momentu doszło w roku 907. Wówczas wygasła panująca dynastia T’angów, od której nestorianie byli mocno uzależnieni. W ten sposób pierwszy Kościół chrześcijański w Chinach musiał paść ofiarą chaosu.

Misje bizantyńskie charakteryzował szczery ewangeliczny zapał. Aby ułatwić nawracanie pogan używano rodzimych przekładów Pisma Świętego i liturgii. Misjonarze dążyli do przekonania nomadów do zmiany pasterskiego trybu życia na rolniczy. Miało to przyczynić się do stworzenia stabilniejszej podstawy religijnego i kulturalnego rozwoju ich wspólnoty. Polityczne i ekonomiczne poparcie udzielane misji przez władcę również odgrywało ważną rolę w ewangelizacji.

Zasadniczym błędem misji nestoriańskich było zaniedbanie kształcenia miejscowego kleru. Z drugiej strony, wielka otwartość nestorianizmu na inne religie, szczególnie na buddyzm i taoizm, prowadziły do synkretyzmu. Było to jednym z głównych powodów upadku ruchu biorącego swój początek od biskupa Nestoriusza

A. Miotk,SVD
 

 

 
Aktualności przez kanał RSS
Znajdź mnie na Facebook'u
Rozmaitości
Ciekawe strony
Galeria Zdjęć
Księga Gości
Audycje Radiowe
Zamów moje książki
Mapa Strony
Kontakt
Napisz do nas
Dzisiaj jest...
22 Listopada 2017
Środa
Imieniny obchodzą:
Cecylia, Marek,
Maur, Wszemiła
Do końca roku zostało 40 dni.