Aktualności arrow Historia misji arrow Misja w Średniowieczu Grzegorz Wielki              
Advertisement
sie 10 2007
Misja w Średniowieczu Grzegorz Wielki PDF Drukuj Email
Dodał: Zdzisław Grad   
10.08.2007.

 

 Kluczową postacią tamtego czasu, która potrafiła wznieść się ponad swoją epokę, zrozumieć jej prawdziwe wymagania i kształtować przyszłość był papież Grzegorz I, nazwany przez historię Wielkim. Inni nadali mu przydomek „papieża misyjnego”.

Późniejszy święty - Grzegorz Wielki, urodził się w 540 roku w rodzinie senatorskiej. Przez jakiś czas sprawował urząd prefekta Rzymu. Mając 35 lat porzuca wszystko, zamienia pałac swoich rodziców na klasztor św. Andrzeja i zostaje mnichem. Jednak nie było mu dane prowadzić życia ukrytego. Wkrótce poznano się na nim i powołano do służby kościelnej. Po krótkim postoju jako dyplomata papieski w Konstantynopolu w 590 roku zostaje wybrany na papieża.

Na nic zdał się opór, a nawet próba ucieczki.
Grzegorz odznaczał się śmiałością w sposobie myślenia, zdecydowaniem w postępowaniu i niezwykłą dokładnością w przeprowadzaniu swego dzieła. Jego widoczna szlachetność szybko zjednywała mu ludzi. Przyjął dla siebie tytuł „Servus servorum Dei” – Sługa sług Bożych. Wspomagał biednych, zreformował liturgię i prowadził bogatą korespondencję. Do dziś zachowało się 866 listów, a ponoć miał ich napisać 20 tysięcy.
Aktywność ewangelizacyjna Grzegorza Wielkiego również jest godna podziwu. Upominał władców chrześcijańskich, aby nie zaniedbywali dzieła nawracania pogan, a bpa Venantiusa przynaglał, aby w tym celu święcił księży i diakonów. Wobec Żydów domagał się stosowania ścisłej tolerancji, ponieważ groźbą i siłą nikt nikogo nie nawrócił. W odniesieniu do Longobardów na pierwszym miejscu podnosił potrzebę pokoju, jako znaku ich przejścia na chrześcijaństwo. Jednak głównym dziełem papieża Grzegorza było wysłanie misjonarzy i nawrócenie Anglii. W swej historii Kościoła Erich Caspar określa to mianem „najważniejszego wydarzenia w dziejach papiestwa na długie czasy i jednym z decydujących faktów w historii Europy Zachodniej”.

W roku 596 papież Grzegorz Wielki wysyła grupę misjonarzy pod przewodnictwem przeora klasztoru św. Andrzeja – Augustyna, późniejszego św. Augustyna z Canterbury. Mnisi udają się w daleką i niebezpieczną drogę, aby pozyskać Anglosasów dla wiary w Chrystusa. Ruszają z niepokojem, gdyż słyszeli, że mieszkańcy tajemniczej Anglii, mówią niezrozumiałym językiem i jedzą serca swoich wrogów.

Misja dociera jedynie do południowej Galii. Pod ciężarem wątpliwości i przeróżnych trudności Augustyn zawraca do Rzymu, aby poinformować o wszystkim papieża. Po uzyskaniu listów polecających, poszerzeniu uprawnień i wlaniu nowej odwagi Augustyn wraca do swych towarzyszy wyprawy. Po drodze od jednego z biskupów galijskich otrzymuje sakrę biskupią. Na Wielkanoc 597 roku misjonarze lądują na wyspie Thanet u ujścia Tamizy w królestwie Kentu.

Czterdziestu rzymskich mnichów udaje się procesjonalnie do króla Etelberta. Śpiewając gregoriańskie hymny, niosą przed sobą wielki srebrny krzyż i obraz Chrystusa na płótnie. Król siedzi pod drzewem w towarzystwie wojowników. Życzliwie przyjmuje przybyszów i wprowadza ich do swojej stolicy – Canterbury. W czerwcu 597 roku pod wpływem Augustyna i żony Berty, katolickiej księżniczki frankońskiej, król Kentu przyjmuje chrzest. Razem z nim zostaje ochrzczonych wielu podwładnych.

Dzieło misyjne posuwa się żywo naprzód. Po 4 latach ewangelizacji Augustyn przesyła papieżowi dokładny raport, prosząc zarazem o dalszą pomoc. W odpowiedzi Grzegorz Wielki wysyła grupę misjonarzy pod kierunkiem opata Mellitiusa. Wyposaża ich w relikwie, sprzęt i księgi liturgiczne, a także w plan organizacji nowej prowincji kościelnej. Augustyn otrzymuje paliusz - oznakę godności metropolitalnej.
Jeszcze w tym samym roku papież wysyła obszerny list do Mellitiusa. Stanowi on rodzaj instrukcji, której mieli się trzymać misjonarze pracujący w Anglii. Były to odpowiedzi na zapytania Augustyna w formie traktatu o pedagogice misjonarskiej.

Na podstawie raportów i obserwacji Grzegorz Wielki zrozumiał, że wiara chrześcijańska propagowana w warunkach silnie zakorzenionego pogaństwa nie ma szans na szybki sukces, jeśli nie uwzględni się pewnych elementów tradycji. Dlatego we wspomnianej instrukcji pisał:
„Nie powinno się burzyć świątyń pogańskich narodu Anglów, ale tylko niszczyć znajdujące się w nich bałwany; należy pokropić te świątynie wodą święconą, wstawić ołtarze i umieścić relikwie. Miejsca kultu demonów należy zamienić na miejsca czci prawdziwego Boga. Naród ów widząc, iż nie burzy się jego świątyń, wyrzuci błąd z serca, a poznając i czcząc prawdziwego Boga z większym zaufaniem będzie spieszył do miejsc, do których się przyzwyczaił”.

Instrukcja Grzegorza Wielkiego postuluje metodę, polegającą na świadomym nawiązaniu do niechrześcijańskich elementów religijnych w nowej sytuacji misyjnej. Oprócz zamiany pogańskich świątyń na kościoły, zaleca by pogańskie uczty ofiarne przekształcać w uroczystości odpustowe i w święta męczenników. W ten sposób papieska instrukcja z 601 roku stanowi kluczowy tekst we właściwym rozumieniu akomodacji i ma przełomowe znaczenie w historii misji.

Metoda Grzegorza Wielkiego nawiązywała do wczesnochrześcijańskiej praktyki misyjnej i była niezmiernie skuteczna. Na poparcie tego niech służy fakt, że w przeciągu niecałych stu lat religia chrystusowa stała się oficjalną religią wszystkich królestw anglosaskich
.
A.Miotk, SVD

 

 
Aktualności przez kanał RSS
Znajdź mnie na Facebook'u
Rozmaitości
Ciekawe strony
Galeria Zdjęć
Księga Gości
Audycje Radiowe
Zamów moje książki
Mapa Strony
Kontakt
Napisz do nas
Dzisiaj jest...
22 Listopada 2017
Środa
Imieniny obchodzą:
Cecylia, Marek,
Maur, Wszemiła
Do końca roku zostało 40 dni.