Aktualności arrow Historia misji arrow Narodziny chrześcijańskiego Zachodu              
Advertisement
sie 10 2007
Narodziny chrześcijańskiego Zachodu PDF Drukuj Email
Dodał: Zdzisław Grad   
10.08.2007.

 

Z pewnością trudno byłoby zrozumieć historię chrześcijaństwa na Zachodzie bez uwzględnienia chrystianizacji ludów germańskich. Plemiona te, obok różnych bóstw płodności i zjawisk atmosferycznych, czciły Odyna i Thora. W świętych miejscach budowali świątynie, gdzie umieszczali bóstwa wykonane z drewna lub metalu.
Od początku V wieku różne grupy Germanów najeżdżają i przyśpieszają upadek Cesarstwa Rzymskiego. Następnie umiejętnie odnajdują się w nowym porządku i przyswajają sobie zdobycze wielkiej cywilizacji. Jedyną instytucją, która przetrwała imperium rzymskie i była zdolna do wpływu na najeźdźców, a nawet wcielenia ich w swoje szeregi, był Kościół.

Germanie byli częściowo pogańscy, a częściowo ariańscy. Pierwszym ludem germańskim, który przyjął chrześcijaństwo w wersji ariańskiej byli Goci. Wkrótce powstają ariańskie kościoły narodowe u Ostrogotów, Wandalów, Burgundów i Longobardów, podobnie jak u Bawarów, Swebów i Turyngów. Król Ostrogotów Teodoryk podejmuje nawet plan, aby zebrać wszystkie plemiona germańskie w jednym froncie przeciwko katolickim Grekom i Rzymianom oraz założyć wielkie królestwo ariańsko-germańskie na ziemiach cesarstwa. Gdyby to się powiodło, byłoby to niewyobrażalnym ciosem dla Kościoła.

Plan ten pokrzyżował młody i ambitny król Franków Chlodwik, który na Boże Narodzenie roku 498 przyjmuje chrzest katolicki. Wraz z mim zostają ochrzczeni germańscy Frankowie. Było to wydarzenie o najwyższej wadze i bardzo brzemienne w skutkach dla dalszej historii świata. Ze spotkania starożytności, chrześcijaństwa i ludów barbarzyńskich wyłoniło się nowe oblicze Europy, a z nim nowy człowiek, łączący w sobie elementy klasycznej kultury grecko-rzymskiej i germańskiej energii, przenikniętych wiarą chrześcijańską. W ten sposób został położony fundament pod narodziny chrześcijańskiego Zachodu.

Z czasem ludy germańskie porzucają arianizm i przechodzą na katolicyzm. Jako pierwsi dokonali tego Burgundowie, wśród których działał m.in. bp Pacjan z Lyonu. Bracia Leander i Izydor z Sewilli sprowadzili na łono Kościoła mieszkających na terenie Hiszpanii Wizygotów. Pod koniec VII wieku synod w Pawii orzekł całkowite nawrócenie Longobardów. Duży wpływ na przyjęcie katolicyzmu przez tych ostatnich miała żona króla - Teodolinda i mnich iroszkocki św. Kolumban Młodszy.

Metoda działalności misyjnej była wszędzie taka sama. Dążono do zbiorowych nawróceń poprzez nawrócenie króla i książąt. Ci z kolei nierzadko byli pozyskiwani dla wiary dzięki chrześcijańskim księżniczkom. Wielkie znaczenie w procesie ewangelizacji mieli mnisi i mniszki, którzy głosząc Dobrą Nowinę, jednocześnie nieśli oświatę, wiedzę rolniczą i pomoc medyczną. Rolę, którą trudno tutaj przecenić odegrał monastycyzm św. Kolumbana z Irlandii. Wędrowni misjonarze - mnisi iroszkoccy rozchodzą się po całej zachodniej Europie.

O niektórych z nich będziemy mówić w późniejszych audycjach. Dzisiaj dla przykładu wymieńmy św. Gallusa, który energicznie zwalczał bałwochwalstwo wśród Alamanów na terenach obecnej Szwajcarii. Św. Fridolin misjonował nad górnym Renem, a bracia Eustazy i Agilus przyczynili się do pierwszych nawróceń w Bawarii. Z kolei św. Kilian pracował w okolicach Würzburga. Ich działalność, często naznaczona męczeństwem, wprowadzała nową jakość w dzieje Europy.

Niezwykle ważną rolę w narodzinach chrześcijańskiego Zachodu odegrał św. Willibrord. Urodził się w Anglii w rodzinie szlacheckiej. Przez rodziców został oddany jako oblat do klasztoru w Ripon. Tam wzrastał przez 20 lat. Potem udał się do Irlandii, gdzie żył w jednym z klasztorów przez dalszych 12 lat. Późną jesienią 690 roku przybywa na czele dwunastoosobowej grupy misjonarzy na tereny dzisiejszej Holandii. Nie udaje się jednak do panującego tu fryzyjskiego władcy Radboda, ale do władcy państwa Franków Pepina II, który właśnie zajął część Fryzji. Wkrótce z woli Pepina podróżuje do Rzymu, aby uzyskać od papieża mandat i poparcie dla swej misji. Sergiusz I jest przychylny i zaopatruje Willibrorda w tak niezbędne relikwie i sprzęt liturgiczny. Przy drugiej wizycie w stolicy papiestwa wielki misjonarz otrzymuje godność arcybiskupa Fryzów ze stolicą w Utrechcie.

Zachowało się kazanie z 714 roku, które św. Willibrord wygłosił przed fryzyjskim władcą Radbodem. Czytamy tam: "Nie Bóg jest Tym, któremu oddajesz cześć, lecz diabeł, który Ciebie, o Królu, zapędził w najgorsze zaślepienie, aby wydać Twoją duszę na wieczne potępienie. Albowiem nie ma innych Bogów prócz Tego Jedynego, który stworzył niebo i ziemię i morze. Ten, kto oddaje Mu cześć w prawdziwej wierze osiągnie życie wieczne. O tym zaświadczam Tobie dzisiaj, jako Jego sługa, abyś w końcu odwrócił się od kłamstwa starego zabobonu, w którym trwali twoi przodkowie i uwierzył we Wszechmocnego Boga, naszego Pana Jezusa Chrystusa. Abyś ochrzczony w źródle życia, obmył się ze wszystkich Twoich grzechów, odrzucając całą Twoją złość i niesprawiedliwość."

Radbod był pod dużym wrażeniem słów misjonarza, ale chrztu nie przyjął. Sytuacja misji we Fryzji pogorszyła się po śmierci Pepina II. Willbrord i wszyscy duchowni musieli opuścić diecezję, palono kościoły a na scenę powracali dawni bogowie. Gdy nowy władca Franków Karol Młot pokonał Radboda, Willibrord mógł wrócić do Utrechtu, aby leczyć rany zadane w latach reakcji pogańskiej. Niezmordowany apostoł Fryzów wielokrotnie przemierzał wzdłuż w wszerz całą archidiecezję. Na obszarze dzisiejszego Luksemburga założył swój ukochany klasztor w Echternach. Stanowił on bazę dla akcji misyjnych, a potem stał się miejscem licznych pielgrzymek do grobu spoczywającego tam Willibrorda.

Umierając w 739 roku, pozostawiał Kościół we Fryzji, który był swoistą syntezą elementu iroszkockiego, anglosaskiego i rzymskiego. Nowym było także zdecydowane oparcie się na potędze frankijskiej i papiestwie, które autoryzowało przedsięwzięcie i dawało zaplecze organizacyjne. W ten sposób Willibrord położył podwaliny pod związek z Rzymem, które św. Bonifacy uczynił z czasem fundamentem.

A.Miotk,svd

 

 
Aktualności przez kanał RSS
Znajdź mnie na Facebook'u
Rozmaitości
Ciekawe strony
Galeria Zdjęć
Księga Gości
Audycje Radiowe
Zamów moje książki
Mapa Strony
Kontakt
Napisz do nas
Dzisiaj jest...
23 Września 2017
Sobota
Imieniny obchodzą:
Boguchwała,
Bogusław, Libert,
Minodora, Tekla
Do końca roku zostało 100 dni.