Aktualności arrow Pionierzy misji arrow Misja sw. Bonifacego              
Advertisement
sie 10 2007
Misja sw. Bonifacego PDF Drukuj Email
Dodał: Zdzisław Grad   
10.08.2007.

 


“Św. Paweł Średniowiecza” – tak można śmiało określić– św. Bonifacego. Pochodził z Anglii, ale połowę swojego długiego życia spędził na kontynencie. Założył tu więcej diecezji i klasztorów, niż ktokolwiek inny przed nim i po nim.

Jak doszło do tego, że Bonifacy zasłużył sobie na przydomek „apostoł Niemiec”? Jakimi metodami posługiwał się w swojej pracy misyjnej? I w końcu - kim był ten człowiek, który miał większy wpływ na historię Europy, niż którykolwiek z Anglików?

Św. Bonifacy urodził się w południowo-zachodniej Anglii w 675 roku. Na chrzcie dostał imię Winfryd. Jeszcze jako dziecko został oddany na wychowanie do benedyktyńskich klasztorów w Exeter i Nursling, gdzie otrzymał teologiczne i humanistyczne wykształcenie. Później sam wstąpił do benedyktynów i w wieku 30 lat przyjął święcenia kapłańskie. Był nauczycielem gramatyki oraz kierownikiem szkoły klasztornej.
Na sercu leżał mu jednak los nie schrystianizowanych obszarów na kontynencie.

Pod wpływem duchowości celtyckiej podejmuje więc decyzję „pielgrzymowania dla Chrystusa”.. W 716 roku wyrusza z Londynu do Utrechtu. Jednak jego pierwsza wyprawa misyjna do Fryzów kończy się niepowodzeniem. Z powodu toczących się walk wraca do kraju, gdzie zostaje wybrany na opata, ale pragnienie wyjazdu na misje nie opuszcza go. W roku 718 ponownie wraca na kontynent. Tym razem już na zawsze.

Najpierw Winfryd udaje się do Rzymu, gdzie zostaje przyjęty przez papieża Grzegorza II i ustanowiony misjonarzem Germanów. W związku z tym papież nadaje mu drugie imię - Bonifacy, na cześć męczennika, którego wspomnienie obchodzono dzień wcześniej. Stąd rusza do Turyngii i Fryzji, gdzie pracuje razem z Willibrordem.

Nowy okres w życiu Bonifacego rozpoczyna się w roku 722. Po złożeniu przysięgi posłuszeństwa na ręce papieża Grzegorza II zostaje konsekrowany i mianowany biskupem misyjnym. Nie ma stałej siedziby i określonej diecezji, a jego zadaniem jest prowadzenie misji na wschodnim pograniczu ówczesnej Germanii. Otrzymuje listy polecające do dostojników w Turyngii i majordoma Franków - Karola Młota. Ten ostatni bierze biskupa pod swoją opiekę.

Bonifacy pisał o tym:
„Bez patronatu księcia Franków nie mogę rządzić wiernymi Kościoła, ani bronić księży, kleryków, zakonników i zakonnic. Bez jego rozkazów i strachu, jaki one budzą, nie mogę nawet udaremnić pogańskich obrządków i praktykowania bałwochwalstwa”.

Przez ponad 10 lat Bonifacy ewangelizował w Turyngii. Uznanie zdobyła mu odwaga z jaką zmagał się z pogaństwem. Uważał, że aby je zwalczyć, potrzebne są drastyczne środki. Takim miał być śmiały cios zadany w samo serce miejscowego kultu pogańskiego. Bonifacy zgromadził wielki tłum w miejscowości Geismar, gdzie znajdował się prastary dąb boga pioruna. Następnie na oczach przerażonych ludzi zaczął ścinać drzewo.

Był to czyn ryzykowany, jednak bez wątpienia zwrócił uwagę na fakt, że ani drzewo, ani bóg, do którego rzekomo należało, nie posiadają żadnej nadprzyrodzonej mocy. Z pozyskanego drewna biskup zbudował później kościół. Historycy twierdzą, że było to „mistrzowskie posunięcie polityki misyjnej”, po którym tysiące ludzi uznały wyższość Boga chrześcijan i przyjęły chrzest.

738 roku Bonifacy otrzymuje godność legata papieskiego na terytorium Niemiec. Rozwija szeroką działalność misyjną i organizuje struktury Kościoła. Ustanawia biskupstwa w Pasawie, Ratyzbonie, Freisingu i Salzburgu, a następnie w Eichstätt, Büraburgu, Erfurcie i Würzburgu. Zakłada wiele klasztorów, w tym w Fuldzie, który stanie się religijnym centrum katolickich Niemiec.

Następcy Karola Młota zlecają Bonifacemu przeprowadzenie reformy Kościoła w Galii, który wówczas znajdował się w stanie rozkładu. Apostoł Niemiec zwołuje kilka synodów, w tym synod dla całego królestwa Franków. Pozbawia na nich godności dwóch biskupów i wyznacza główne kierunki reform.
W 753 roku Bonifacy wyrusza w swoją ostatnią podróż misyjną. Wraz z 52 towarzyszami udaje się do Fryzów. Rozbijają obóz w miejscowości Dokkum, dzisiejsza Holandia, gdzie zostają zamordowani. Było to 5 czerwca 754 roku.

Rozmach i skuteczność działalności misyjnej św. Bonifacego wypływały z metody, którą stosował. Przede wszystkim był to ścisły związek ze Stolicą Apostolską. Miało to ogromne znaczenie na przyszłość, ponieważ chroniło przed niebezpieczeństwem izolacji Kościołów lokalnych, a zarazem torowało papiestwu drogę do duchowego przewodnictwa w rozwijającym się Średniowieczu. O więzi apostoła Niemiec z Rzymem świadczy bogata korespondencja.

Drugim fundamentem metody misyjnej była ścisła współpraca misjonarza z władcami świeckimi. Bez tego czynnika trudno byłoby wznosić nowe świątynie, czy zapuszczać się w niebezpieczny teren. Królowie popierali działania misyjne zarówno materialnie jaki i duchowo. Mieli swój udział w zakładaniu archidiecezji i przy obsadzaniu stolic biskupich. Cele polityczne wiązali z celami religijnymi. Wypływało to ze średniowiecznego rozumienia władzy, która łączyła w sobie funkcję świecką i sakralną.

Dla misjonarza współpraca z władzą świecką była samo przez się zrozumiała.
Innym ważnym oparciem dla pracy misyjnej i duszpasterskiej były klasztory, zarówno męskie jak i żeńskie. Większość współpracowników św. Bonifacego żyła właśnie w klasztorach i to one stały się decydującym faktorem w chrystianizacji Europy. Stanowiły także centra kształcenia miejscowych elit i formacji nowych ewangelizatorów. Były też miejscami opieki społecznej.

Model klasztoru katedralnego, przyniesiony przez misjonarzy anglosaskich sprawił, że nowo wybudowane klasztory stały się wkrótce siedzibami biskupów.
W działalności misyjnej Bonifacego duże znaczenie miało także wykazywanie bezsilności pogańskich bogów i bezużyteczności oddawania im czci. Zwykle dokonywał tego przez niszczenie miejsc ich kultu. Przy tym całe przekonywanie i nauczanie odbywało się w języku danego ludu, bez pośrednictwa tłumacza. Wskazuje to na wielkie zaangażowanie, z jakim Bonifacy podchodził do powierzonej sobie misji. Tego samego oczekiwał od swoich współpracowników.

A. Miotk,svd

 

 
Aktualności przez kanał RSS
Znajdź mnie na Facebook'u
Rozmaitości
Ciekawe strony
Galeria Zdjęć
Księga Gości
Audycje Radiowe
Zamów moje książki
Mapa Strony
Kontakt
Napisz do nas
Dzisiaj jest...
18 Listopada 2017
Sobota
Imieniny obchodzą:
Aniela, Cieszymysł,
Filipina, Galezy,
Klaudyna, Odo, Otto,
Roman, Tomasz
Do końca roku zostało 44 dni.