Aktualności arrow Pionierzy misji arrow Pawel z Tarsu,Apostol Narodow              
Advertisement
sie 10 2007
Pawel z Tarsu,Apostol Narodow PDF Drukuj Email
Dodał: Zdzisław Grad   
10.08.2007.


Św. Paweł – Apostoł narodów, urodził się około 8 roku po Chrystusie w Tarsie, hellenistycznym mieście leżącym w Cylicji, nad morzem Śródziemnym. Wywodził się z wierzącej rodziny żydowskiej i posiadał obywatelstwo rzymskie. Od dziecka oddychał klimatem religijnego synkretyzmu i mówił potocznym językiem greckim. Już przez pochodzenie był przygotowany do roli jaką miał odegrać. Przedstawiciel mentalności żydów z diaspory, uosabiał z jednej strony niezwykłą siłę judaizmu w tym, co jest w nim z prawdy i wielkości; z drugiej strony odczuwał konieczność przekraczania jego ram.

Działalność apostolska św. Pawła mieści się w dwóch wielkich okresach: pierwszy - obejmuje podróże misyjne, drugi, od roku 60 - to pobyt w Rzymie. Trzy podróże misyjne św. Pawła w latach 46–49, 50–53 i 54–58 objęły swoim zasięgiem prawie cały ówczesny świat cywilizacji grecko-rzymskiej. Pośpieszny marsz Apostoła z prowincji do prowincji wypływał z jego przeświadczenia, że powtórne przyjście Chrystusa jest bliskie i do tego czasu Ewangelia musi byś ogłoszona wszystkim narodom.

Paweł był obecny przede wszystkim w miejscach strategicznych: w centrach komunikacji, kultury, handlu, polityki i religii. Spotykał w nich kupców, podróżników i przejezdnych, którzy wróciwszy do domu opowiadali o spotkaniu z nim, albo nawet przyjmowali Ewangelię i nieśli ją dalej. Według relacji Dziejów Apostolskich pierwsze kroki prawie zawsze kierował do synagogi. Najskuteczniejszą była ewangelizacja wśród „bojących się Boga”, a więc wśród pogan, którzy przyjęli religię żydowską. Jednak praca misyjna prawie w każdym mieście natrafiała na poważne przeszkody. Mimo to Apostoł nie dawał za wygraną i zwykle powracał na teren, który musiał chwilowo opuścić.

Pawłowi nieobce były także zasady stosowane przez samego Jezusa: wysyłanie uczniów po dwóch oraz polecenie rozpoczynania ewangelizacji od jakiegoś konkretnego domu. Przy tym nie chodziło o pozyskiwanie pojedynczych osób, ale zakładanie wspólnot. Nawrócenie całego domu stawało się punktem wyjścia do stworzenia takiej wspólnoty. Mimo że Paweł w czasie swoich podróży misyjnych był w kontakcie z wieloma ludźmi, to zakładane przez niego Kościoły nie liczyły tysiące, lecz najwyżej kilkuset członków.

Zasady działalności misyjnej św. Pawła można sprowadzić do czterech kwestii: pierwszeństwo kerygmy, świadectwo życia, adaptacja i ustanowienie prezbiterów. Św. Paweł był przede wszystko sługą Słowa. Kerygma - głoszenie było jego największą troską, a nie udzielanie chrztu. Ta troska wyrażała się także w listach kierowanych do poszczególnych Kościołów. Równie ważne było świadectwo życia. Paweł mógł budować i formować wspólnoty, bo ukazywał własnym postępowaniem to, czego nauczał. Jego życie było w ścisłym związku z głoszoną Ewangelią.

Kolejna zasada działalności misyjnej Apostoła narodów to adaptacja. Potrafił on z niebywałą umiejętnością dostosować się do okoliczności. Żydom ukazuje w Jezusie dziedzica obietnic złożonych Izraelowi. Gdy jednak kieruje się do Greków, jego przepowiadanie koncentruje się na Jedynym Bogu i paruzji. Nawiązuje do tego porządku świata, na który wrażliwi byli helleniści.

Wzorcowym przykładem postawy wobec innych religii jest słynna mowa na ateńskim Areopagu. Apostoł chciał przybliżyć Dobrą Nowinę przez wskazanie na jej zwiazek z doświadczeniem religijnym i kulturą swoich słuchaczy. Ta postawa uświadamia nam, że każda grupa, która jest celem pracy ewangelizacyjnej, posiada swój własny kontekst religijny i kulturowy oraz swój sposób pojmowania. Zadaniem misjonarza jest stworzenie odpowiedniej płaszczyzny porozumienia przez wypracowanie punktów stycznych. Na koniec, w każdym założonym przez siebie Kościele, Paweł ustanawia prezbitrów. Ich zadaniem jest dbanie o duchowy rozwój wspólnoty i kontynuowanie działalności misyjnej.

Około roku 60 Paweł przybywa do Rzymu. Tamtejsza gmina miała być dość znaczną społecznością. Apostoł ląduje w Puteoli i dowiaduje się z radością, że i tutaj jest wspólnota chrześcijańska. Przez tydzień pozostaje w porcie i naucza. Następnie konwój rusza dalej, przez Via Appia, ale wiadomość o przybyciu Pawła dotarła już do Rzymu. Liczni wierni wychodzą mu na spotkanie: jedni do Forum Appiusza, oddalonego o 60 km od Wiecznego Miasta, inni nieco bliżej - od Trzech Gospód. Dowodzi to sławy, jaka otaczała Apostoła i chęci usłyszenia jego nauki. Nawet w więzieniu Paweł promieniował dzięki niezwyciężonej mocy Ducha. Odwaga i nieugiętość jego stanowiska robiły wrażenie i przysparzały kolejnych wyznawców Chrystusa.

Działalność Apostoła narodów przerwał rok 67. Z nakazu Nerona został ścięty za Bramą Ostyjską. Nawrócony pod Damaszkiem Szaweł stał się największym misjonarzem w dziejach Kościoła. Przynaglany miłością Chrystusa, którego uczniów wcześniej prześladował, niósł z niespotykanym entuzjazmem i gorliwością imię Pana aż po krańce ówcześnie znanego świata. Mógł bez przesady powiedzieć, że pracował więcej od innych braci tak, że i poganie stali się współczłonkami Ciała Chrystusowego. W swoich listach, które są arcydziełami literatury religijnej, kładł fundamenty pod duchowość chrześcijańską i misyjną, nierozerwalnie związane ze sobą. W jednym z nich pisał: "Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!".


Andrzej Miotk SVD

 
Aktualności przez kanał RSS
Znajdź mnie na Facebook'u
Rozmaitości
Ciekawe strony
Galeria Zdjęć
Księga Gości
Audycje Radiowe
Zamów moje książki
Mapa Strony
Kontakt
Napisz do nas
Dzisiaj jest...
25 Września 2017
Poniedziałek
Imieniny obchodzą:
Aureli, Aurelia,
Aurelian,
Franciszek, Gaspar,
Herkulan, Kamil,
Kleofas, Kleopatra,
Ładysław, Piotr,
Rufus, Świętopełk,
Wincenty, Władysław,
Władysława,
Włodzisław
Do końca roku zostało 98 dni.