Aktualności arrow Historia misji arrow Chrzescijanstwo w swiecie antycznym              
Advertisement
sie 07 2007
Chrzescijanstwo w swiecie antycznym PDF Drukuj Email
Dodał: Zdzisław Grad   
07.08.2007.

Równolegle z ewangelizacją obszarów cesarstwa rzymskiego, głoszono Chrystusa poza imperium. Przykładem tego jest Oshroene, czyli dzisiejsza Syria. Legenda głosi, że Król Abgar V prowadził korespondencję z Jezusem, a w Edessie, stolicy państwa, miał działać apostoł Tomasz i jego uczniowie. Edessa, która leżała na szlaku jedwabnym, została zapewne schrystianizowana bardzo wcześnie, stając się ważnym centrum misyjnym dla Środkowego Wschodu. Przekazy wskazują już na koniec I wieku. Jednak pierwszym dokumentem historycznym, który poświadcza istnienie tam religii chrystusowej jest napis nagrobny Abercjusza z drugiej połowy II wieku. Chrześcijanie państwa Oshroene jako pierwsi mieli Biblię przetłumaczoną na własny język, a Edessa mogła być pierwszym miejscem, gdzie otwarcie budowano chrześcijańskie kościoły.

Natomiast pierwszym państwem chrześcijańskim na świecie była Armenia. Według tradycji początek Kościołowi dali apostołowie Tadeusz i Bartłomiej, dlatego mówi się o "Armeńskim Kościele Apostolskim. Z pewnością pierwsi misjonarze przybyli tutaj z Edessy. Jednak decydujące znaczenie dla ewangelizacji kraju miała misja kapadocka św. Grzegorza Oświeciciela. Król Tyridates przyjął wówczas chrzest i ok. 314 roku nadał chrześcijaństwu rangę religii panującej. Na początku IV wieku Armenia była państwem już w całości chrześcijańskim. Prawie każda osada miała własnego biskupa, kapłana czy diakona.

Wiara z Edessy dotarła nie tylko do Armenii, ale także do Iberii, czyli dzisiejszej Gruzji. Nawrócenie tego kraju stało się dziełem jednej kobiety, czczonej jako święta Nino. Była ona niewolnicą z Kapadocji. Uprowadzona w jednym z najazdów, zyskała wpływ na rodzinę królewską dzięki swej pobożności i uzdrowieniom. Król Mirian oficjalnie przyjął chrześcijaństwo w 337 roku a z nim cały naród. Jednak działalność misjonarzy napotkała tam na wiele przeszkód ze strony ludności trwającej przy kulcie pogańskim.
Ciemne mroki okrywają początki Kościoła w Egipcie. Założenie wspólnoty przez ucznia Piotra – św. Marka, należy zaliczyć do późniejszej legendy. Pierwsze informacje o miejscowym chrześcijaństwie zawierają papirusy z I i II wieku. Dopiero jednak za bp. Demetriusza na początku III wieku wychodzi na światło dzienne chrześcijaństwo kościelne. Wcześniej docierają wieści o szkole teologicznej w najważniejszym mieście Egiptu – Aleksandrii. W nieco późniejszym czasie wyszli z niej tak sławni teolodzy jak Klemens i Orygenes.

Z Egiptu i Syrii chrześcijaństwo promieniowało na południe: najpierw na Arabię, potem na królestwo Aksum, z którego narodziła się Etiopia. Decydujące znaczenie miał początek IV wieku. Młody Syryjczyk z Tyru, Frumencjusz, znajdował się w grupie kupców pojmanych w drodze powrotnej z Indii. Oddany na służbę królowi, zaczął głosić wiarę chrześcijańską. Gdy dowiedział się o tym biskup Aleksandrii – Atanazy, konsekrował go na biskupa Aksum. Mniej więcej w tym czasie król tego kraju Ezana przyjął chrzest. Wkrótce na tamtejszy język przetłumaczono Biblię i inne dzieła chrześcijańskie pochodzenia aleksandryjskiego.

Omawiając rozwój chrześcijaństwa w pierwszych wiekach, nie sposób pominąć wkładu dwóch wielkich misjonarzy tego okresu: św. Grzegorza Cudotwórcy i św. Marcina z Tours. Grzegorz Cudotwórca jest jednym z tych, którzy nietypowo jak na owe czasy podejmują planową i metodyczną akcję misyjną. Urodził się w Poncie w zamożnej rodzinie pogańskiej. Nawrócił się, słuchając wykładów Orygenesa w Cezarei Palestyńskiej. Po powrocie do Neocezarei, w wieku 27 został lat biskupem tego miasta. W jego obecności zachodzą masowe nawrócenia. Kiedy przybył do Pontu było tam zaledwie 17 chrześcijan, natomiast w chwili jego śmierci w 270 roku było zaledwie kilku pogan. Jego działalność uwzględniała adaptację misyjną i inkulturację wiary. We wszystkich wspólnotach ożywiał gorliwość religijną, zastępując święta pogańskie nowymi świętami ku czci męczenników. W Kościołach, które zakładał, wyświęcał kapłanów, aby byli ich pasterzami. Przy tym działalności Grzegorza przypisywano wiele cudów i stąd pochodzi jego przydomek.

Na przeciwległych krańcach cesarstwa rzymskiego działał św. Marcin z Tours. Jego wielką zasługą było wprowadzenie do Kościoła mieszkańców wsi. Do IV wieku ewangelizacja dokonywała się głównie w ośrodkach miejskich; teraz zauważono tych, od których pochodzi nazwa poganin – z łacińskiego paganus znaczy wieśniak. Wolą ludu i duchowieństwa w roku 371 mnich Marcin został wybrany na biskupa Tours. Dał się poznać jako gorliwy ewangelizator. Klasztor Marmoutier, gdzie mieszkał, przyciągał wciąż nowych adeptów życia monastycznego. Stąd Marcin wysyłał ich, aby rozszerzali wiarę, szczególnie wśród lekceważonej ludności wiejskiej. O ile pozwalał mu na to urząd, wraz mnichami prowadził dzieło misyjne. Tam, gdzie pogański kult i zwyczaje hamowały postęp ewangelizacji, nie cofał się przed drastycznymi krokami. Niszczył pogańskie świątynie i gaje, palił przedmioty służące do praktyk magicznych. Biograf św. Marcina pisze, że w swojej gorliwości dotarł do Normandii, a jego uczniowie prowadzili pracę misyjną w dalekiej Anglii. W ten sposób konary chrześcijańskiego drzewa rozrastały się coraz bardziej.
 

 Andrzej Miotk SVD

 

 
Aktualności przez kanał RSS
Znajdź mnie na Facebook'u
Rozmaitości
Ciekawe strony
Galeria Zdjęć
Księga Gości
Audycje Radiowe
Zamów moje książki
Mapa Strony
Kontakt
Napisz do nas
Dzisiaj jest...
23 Września 2017
Sobota
Imieniny obchodzą:
Boguchwała,
Bogusław, Libert,
Minodora, Tekla
Do końca roku zostało 100 dni.