Grudzień 2007:Aby wcielenie Syna Bożego, które Kościół przeżywa uroczyście w święta Bożego Narodzenia, pomogło narodom kontynentu azjatyckiego uznać Jezusa za Wysłannika Bożego, jedynego Zbawiciela świata.

Znakiem Boga jest prostota, znakiem Boga jest dziecko… Znakiem Boga jest to, że On dla nas staje się mały. To jest Jego sposób panowania! Jak kiedyś pasterzom, którzy nocowali na wzgórzu betlejemskim, tak dzisiaj nam, mieszkańcom całego świata, anioł powtarza: „Narodził się Zbawiciel! Pójdźcie pokłonić się Panu!”. W Boże Narodzenie Bóg przyszedł by zamieszkać wśród nas; przyszedł dla nas, aby z nami pozostać. Od dwóch tysięcy lat w dziejach chrześcijaństwa powraca pytanie: „ Ale dlaczego to uczynił, dlaczego Bóg stał się człowiekiem?” Papieska intencja wyznaczona na obecny miesiąc wskazuje na ogromną rzeszę zamieszkującą kontynent azjatycki- w nadziei, że i mieszkańcom owej krainy stanie się Światłość.Historia chrześcijaństwa zaczęła się w Azji, na niewielkim skrawku ziemi zwanym Palestyną lub Ziemią Świętą, gdzie Syn Boży stał się człowiekiem, narodził się, żył, umarł na krzyżu, zmartwychwstał. Tam też dał swoim uczniom polecenie, by szli na cały świat i głosili Ewangelię wszelkiemu stworzeniu» (por. Mk 16, 15). Pierwsza ewangelizacja Azji dokonała się w czasach apostołów. Dobra Nowina była przepowiadana w Jerozolimie i w Antiochii, skąd rozchodziła się na zachód i wschód. Święci Piotr, Jakub, Jan oraz inni apostołowie głosili Ewangelię na kontynencie azjatyckim i tam zakładali Kościoły. Św. Bartłomiej i św. Tomasz dotarli według tradycji na tereny Mezopotamii i Babilonii. Pod koniec I w. wspólnoty chrześcijańskie istniały na Wybrzeżu Malabarskim i na południu Indii.Kościół, który powstał w Syrii, wywarł wielki wpływ na rozwój liturgii, organizacji i życia duchowego chrześcijan. Mnisi, biskupi, kupcy i zwykli wierni między IV a VII wiekiem zanieśli przesłanie ewangeliczne do Azji Południowej i Środkowej, na rozległe obszary Turkiestanu, do Mongolii i aż po Chiny.W XIII w. próbę ewangelizacji Azji podjęli misjonarze franciszkańscy, wśród których zasłynął Jan z Montecorvino, pierwszy biskup Kościoła katolickiego w Chinach, a następnie Jan z Marignoli, apostoł Indii. W wiekach XVI-XVII do różnych krajów azjatyckich napływali z Europy misjonarze wywodzący się z wielu zgromadzeń zakonnych: franciszkanie, jezuici, dominikanie, karmelici, teatyni. Wyróżnił się wśród nich św. Franciszek Ksawery SJ (1506-1552), który zakładał Kościoły na zachodnim wybrzeżu Indii od Goa do Przylądka Komoryn, w Sri Lance, Malezji, Japonii. Jego śladem postępowały zastępy misjonarzy niosące Ewangelię do Chin, Japonii, Indii, Wietnamu, aż na dwór cesarza Akbara, władcy północnoindyjskiego państwa Wielkich Mogołów.Ostatni okres epoki misyjnej w Azji przypada na wiek XIX i XX, a jego uwieńczeniem było Specjalne Zgromadzenie Synodu Biskupów, obradujące w Rzymie w dniach od 19 kwietnia do 14 maja 1998 r.Azja jest kontynentem najmniej chrześcijańskim. 49 mln katolików tylko 2,3 proc. całej ludności tego kontynentu (do tego dochodzi 11 mln protestantów i 3 mln prawosławnych). Nie uwzględniając Filipin, gdzie mieszka 30 mln katolików, stanowią oni 0,95 proc. wszystkich mieszkańców Azji. Rozpoczęta przed wiekami działalność misyjna ciągle znajduje się w fazie początkowej. Misjonarze Azji zakładali najczęściej swoje stacje tam, gdzie były już wcześniej europejskie placówki wojskowe lub faktorie handlowe. Nie podejmowano wypraw w głąb kontynentu. Ludność Indii ciągle jest mało schrystianizowana (1,7 proc. całej ludności Indii w 1981 roku). W Indonezji katolicy, chociaż stanowią tu tylko 2 proc. mieszkańców, cieszą się w całym kraju dużym szacunkiem. Japonia przeżyła swoją godzinę łaski w XVII wieku, liczyła wtedy 1-1,5 mln katolików. Prześladowania i izolacja tego kraju sprawiły, że współcześnie katolicy stanowią jedynie 0,3 proc. wszystkich mieszkańców (chrześcijanie - 0,8 proc.). Największy odsetek katolików (stan z 31 XII 1981 roku) posiadają: Filipiny (83,8 proc.), Liban (45,7 proc.), Timor (31,1 proc.) i Nepal (20,0 proc.).

Azja jest domem ponad połowy ludzkości. Można by powiedzieć, że składa się nie z wielu narodów, ale z wielu światów. Co więcej, Azja jest kolebką największych religii świata i wielkich filozofii, nie licząc tysięcy wierzeń pierwotnych. Przed taką właśnie Azją stoją dziś liczne i poważne wyzwania .Pojawia się pytanie, jak chrześcijanie mają dawać świadectwo` o Jezusie, jedynym Zbawicielu, w wieloreligijnym społeczeństwie Azji, gdy staje się ono coraz bardziej częścią «globalnej wioski», której cechą jest z jednej strony pozorna otwartość na wszystkich, ale z drugiej — coraz większy relatywizm.

Kard. Stephen Kim Sou-hwan w swoim   przemówieniu wprowadzającym, w czasie Zgromadzenia Synodu Biskupów poświęconego Azji  powiedział: „Sądzimy, że można to czynić tylko tak, jak Chrystus, który stał się jednym z nas nie po to, «aby Mu służono, lecz żeby służyć» (Mk 10, 45). W Azji i wszędzie indziej oznacza to, że Kościół musi «ogołocić samego siebie», aby dostrzec niepojęty dar Boga, który we wszystkich epokach udziela samego siebie, oraz Ducha kształtującego egzystencjalne postawy ludzi i narodów wobec tajemnicy Boga. W ten sposób możemy sobie głębiej uświadomić, że Chrystus ze swą zbawczą łaską stanowi centrum i źródło dialogu Boga z całą ludzkością”.