Przez pierwsze 10 lat istnienia Domu Misyjnego nie było formalnie ślubów zakonnych, jednak idea leżąca u podstaw założenia SVD oraz duch powołanego do życia Instytutu misyjnego był od samego początku zakonny. Przyjęto regułę Trzeciego Zakonu Św. Dominika. Z powodu braku ślubów nie możemy nazywać się zakonem, ani kongregacją. W miejsce ślubów wprowadzono tzw. „oblatio”, czyli ślub posłuszeństwa.

W 1882 bracia złożyli trzy śluby zakonne według reguły różniącej się od reguły kleryckiej. Kapituła generalna z roku 1884 wprowadziła również śluby dla stanu kleryckiego. Według prawa kanonicznego były to śluby prywatne, choć składano je publicznie w czasie uroczystej liturgii stosownie do przepisów konstytucji. Z papieską aprobatą konstytucji 2 maja 1901 roku nastąpiła zmiana ślubów prywatnych na publiczne.

W konstytucji z 1898 czytamy: „Niech przeto odjeżdżający do misji nie uważają, że przestali być zakonnikami, kiedy rozpoczynają być misjonarzami> Będą nimi, jeśli równocześnie będą dobrymi zakonnikami” . Arnold Janssen realizował konsekwentnie w założonym przez siebie zgromadzeniu ideał zakonny, który widział w powiązaniu i jedności z ideałem misyjnym. Życie zakonne miało stanowić siłę napędową naszej misjonarskiej posługi. Do wyróżniającego elementu naszej tożsamości werbistowskiej należy jedność naszego powołania zakonnego i misyjnego.

charyzmat misyjny

Charyzmat Zgromadzenia określa zadanie i cel Zgromadzenia, duchowość zaś wyraża owo principium movens (zasadę poruszającą), dzięki której charyzmat jest realizowany. Intencja założyciela i pozostawione zalecenia wykazują dobitnie na główny cel naszego Zgromadzenia, którym jest: głoszenie Ewangelii tym, którzy jej jeszcze nigdy nie słyszeli, lub tym, którym ją głoszono w sposób niewystarczający. Byłoby zdradą i osłabieniem charyzmatu zgromadzenia, gdybyśmy zbyt powierzchownie nazywali pracą misyjną wszelką możliwą działalność i usiłowali usprawiedliwić w ten sposób każde swoje przypadkowe zajęcie .