Aktualności arrow Historia misji arrow Dekret o misjach-Ad gentes              
Advertisement
sie 11 2007
Dekret o misjach-Ad gentes PDF Drukuj Email
Dodał: Zdzisław Grad   
11.08.2007.

 


Sobór Watykański II pod wieloma względami okazał się przełomowy, także w dziedzinie misji. Widać to najlepiej w zaproponowanym wówczas programie odnowy „aggiornamento” - dostosowania Kościoła do współczesnej sytuacji świata.
Wymiar misyjny odnajdujemy prawie we wszystkich dokumentach soborowych, jednak w sposób szczególny w dekrecie Ad gentes. To stąd pochodzi słynne stwierdzenie: „Kościół ze swej natury jest misyjny”.

5 czerwca 1960 roku Jan XXIII powołał do życia komisję, która miała opracować schemat dekretu o działalności misyjnej Kościoła. Połowę jej członków stanowili profesorowie misjologii i prawa kanonicznego rzymskich uniwersytetów. Z przygotowanych materiałów większość została włączona do innych dokumentów, szczególnie do Konstytucji o Kościele Lumen gentium. Trzeba było wypracować nowy schemat.

Już po otwarciu Soboru w październiku 1962 roku utworzono nową komisję „De missionibus”. Po roku pracy przedłożono nowy schemat misyjny, który został przesłany do wszystkich biskupów z prośbą o nadsyłanie uwag. Kiedy jednak jesienią 1964 roku na obradach soborowych przedstawiono schemat dokumentu - schemat szczupły objętościowo i ogólny, jeśli chodzi o treść - podniosła się fala głosów oburzenia. „Suche kości, bez mięsa i nerwów”, obruszył się biskup Lamont. Zaś ojciec Grotti z Brazylii zawołał, aby wszyscy odpowiedzialni za opracowanie tekstu, sami „popracowali jako misjonarze”. Paweł VI, który liczył na powszechną i szybką aprobatę, przeżył wielkie rozczarowanie.

Żeby uniknąć głosowania negatywnego komisja wycofała schemat. Przygotowanie nowego tekstu powierzono generałowi werbistów ojcu Schütte oraz biskupom: Riobe z Francji, Lokuang z Tajwanu, Zoa z Kamerunu i Lemon z Hiszpanii. Podkomisja podjęła swoje prace 12 stycznia 1964 roku w domu werbistów w Nemi pod Rzymem.

Odesłanie dokumentu do komisji przygotowawczej przyniosło dobre rezultaty. 7 grudnia 1965 roku podczas sesji publicznej ostateczna redakcja dekretu została przyjęta. 2394 ojców soborowych głosowało „za”, a tylko 5 „przeciw”. Tym samym dekret otrzymał największą liczbę głosów pozytywnych spośród wszystkich dokumentów soborowych. Tego samego dnia Dekret o działalności misyjnej Kościoła Ad gentes został uroczyście ogłoszony przez papieża Pawła VI.

Dekret misyjny Ad gentes dostarczył nowych treści doktrynalnych i nowych perspektyw duszpasterskich akcji ewangelizacyjnej. Dokument ten, starając się uniknąć jakichkolwiek wątpliwości i błędnych interpretacji, podkreślił przede wszystkim, że Kościół ze swojej natury jest misyjny „... Ponieważ swój początek bierze wedle planu Ojca z posłania Syna i z posłania Ducha Świętego”.

Dalej czytamy, że „...Na Kościele ciąży obowiązek, a zarazem święte prawo ewangelizowania. Dlatego działalność misyjna zachowuje w pełni swoją ważność oraz konieczność tak dzisiaj, jak i zawsze. (...) Cały Kościół jest misyjny, a dzieło ewangelizacji stanowi podstawowy obowiązek Ludu Bożego”.

Na tych dwóch stwierdzeniach oparto całkowicie odnowioną wizję dzieła misyjnego. Sobór chciał skończyć z przekonaniem, że misje stanowią marginalna sprawę Kościoła, zarezerwowaną jedynie dla wąskiego grona specjalistów. Dekret ukazuje misje jako rzeczywistość kościelną, a zarazem Kościół pojmuje jako wielkość misyjną. Kościół „jako powszechny sakrament zbawienia” musi być obecny wśród wszystkich ludzi, aby prowadzić ich do zbawczego orędzia Chrystusa i włączyć w swoje Ciało. Celem jest odnowa świata w duchu Ewangelii.

Dekret wskazuje na teologiczne uzasadnienie misji, które wychodzi z dynamiki posłań Osób Boskich. Wcielenie Boga w Jezusie Chrystusie, Jego decyzja wejścia w historię, stanowi właściwy powód dla posłania Kościoła. Sobór otwiera nową perspektywę refleksji nad misją Kościoła właśnie w świetle tajemnicy Trójcy Świętej. Do tej pory brakowało ukazania teologii działalności misyjnej w świetle pierwszej i źródłowej tajemnicy chrześcijaństwa. Teraz wyraźnie stwierdzono, że początkiem misji jest Ojciec - „Źródło miłości". Misja Kościoła ściśle wiąże się z misją Ducha Świętego, którego mocą Chrystus został posłany i Którego przekazał Kościołowi.

Sobór Watykański II dobrze rozpoznał znaki czasów, być może sam będąc największym z nich. W dekrecie misyjnym Ad gentes uświadomił, że działalność misyjna leży w naturze Kościoła, że wszyscy są posłani. Oznacza to także, że odtąd misji nie należy utożsamiać z Kościołem Zachodu. Do głosu mają dojść Kościoły lokalne, a działalność misyjną należy zdecydowanie oczyścić z jakichkolwiek powiązań politycznych i prowadzić ją w duchu Ewangelii.

Przy tym Sobór domagał się głębszego zrozumienia dla społeczno-kulturowego dziedzictwa ludów objętych ewangelizacją. To pomoże Kościołowi lepiej dostosować się do ducha i właściwości poszczególnych narodów. W ten sposób ojcowie soborowi uznali istnienie pozytywnych wartości w różnych tradycjach kulturowych oraz ich zdolność wspomagania w rozumieniu i przyjęciu Ewangelii.
Sobór Watykański II bez wątpienia stał się przełomem kończącym pewną epokę i otworzył nowe perspektywy. Biskupi z Afryki i Azji, którzy uczestniczyli w obradach, po raz pierwszy uświadomili sobie, że są znaczącą siłą i że mają wpływ na treści soborowe, a co za tym idzie na kierunek drogi, po której będzie kroczył Kościół powszechny.

Przygotowanie: Andrzej Miotk SVD
 
Aktualności przez kanał RSS
Znajdź mnie na Facebook'u
Rozmaitości
Ciekawe strony
Galeria Zdjęć
Księga Gości
Audycje Radiowe
Zamów moje książki
Mapa Strony
Kontakt
Napisz do nas
Dzisiaj jest...
22 Września 2017
Piątek
Imieniny obchodzą:
Joachim, Joachima,
Maurycy, Prosimir,
Tomasz
Do końca roku zostało 101 dni.