sie
11
2007
| Misje a ruch ekumeniczny |
|
|
|
| Dodał: Zdzisław Grad | |
| 11.08.2007. | |
|
Jan Paweł II w encyklice misyjnej Redemptoris missio napisał: „Fakt, że Dobra Nowina jest głoszona przez chrześcijan podzielonych między sobą, osłabia siłę jej świadectwa i dlatego naglącym staje się działanie dla jedności chrześcijan” (RM 50). A podczas swojej pierwszej pielgrzymki do Afryki papież powiedział: „Bez pełnej organicznej jedności chrześcijanie nie mogą dawać zadowalającego świadectwa Chrystusowi, a ich podziały pozostają zgorszeniem dla świata, szczególnie dla młodych Kościołów misyjnych. Wiarygodność orędzia Ewangelii i samego Chrystusa jest, bowiem naprawdę związana z jednością chrześcijan”. Tendencje zjednoczeniowe między Kościołami chrześcijańskimi obserwujemy już w połowie XIX wieku. Trzeba tu podkreślić, że właściwy impuls dla rozwoju ekumenizmu dał ruch misyjny. Szczególną rolę odegrała Światowa Konferencja Misyjna, która odbyła się w Edynburgu w 1910 roku. Przybyli na nią przede wszystkim przedstawiciele ewangelickich towarzystw misyjnych. Uwagę skierowano na ustalenie wspólnej metody, która pozwoliłaby uniknąć w pracy ewangelizacyjnej źle rozumianego współzawodnictwa i niedobrej rywalizacji. Konferencja była wyrazem protestu świata ewangelickiego przeciwko skandalowi rozbicia chrześcijan na terenach misyjnych. W czasie obrad pokreślono z mocą, że „celem pracy misyjnej jest dążenie do tego, aby w każdym niechrześcijańskim kraju rozwijał się niepodzielny Kościół Chrystusowy”. Postulowano także, aby Kościoły rodzime, niezależnie od przekonań i chęci misjonarzy, usiłowały rozwiązywać problem podziału o własnych siłach. Konferencji towarzyszył ogromny optymizm zawarty w jej haśle: „Ewangelizacja świata za naszego pokolenia”. Czołową rolę w przygotowaniu spotkania odegrali: metodysta John Mott - przewodniczący konferencji oraz anglikanin Joseph Oldham - późniejszy wieloletni sekretarz, utworzonej w 1921 roku, Międzynarodowej Rady Misyjnej. Zaczątkiem współczesnego ruchu ekumenicznego stała się inicjatywa dwóch środowisk protestanckich: jedno - Faith and Order, czyli Wiara i Ustrój, zostało powołane do życia na konferencji misyjnej w Edynburgu; drugie natomiast, powstało staraniem protestanckiego arcybiskupa Uppsali, Natana Soederbloma, pod nazwą Life and Work, czyli Życie i Dzieło. Oba środowiska od samego początku odzwierciedlały dwie zasadnicze orientacje: jedna ukierunkowana biblijnie, druga zaangażowana bardziej społecznie. Z czasem te inicjatywy połączyły się, tworząc Tymczasową Ekumeniczną Radę Kościołów. Pierwszy zjazd, zjednoczonego już ruchu, odbył się w 1948 roku w Amsterdamie. Na spotkanie przybyli delegaci ze 150 Kościołów z całego świata. Wtedy powołano do życia Światową Radę Kościołów, z siedzibą władz naczelnych w Genewie. Na zjeździe uchwalono, że członkiem Rady może zostać Kościół, który jako podstawową kościelno-teologiczną prawdę przyjmuje, że Jezus Chrystus jest Bogiem i Zbawicielem. Przy tej okazji mocno podkreślono, że „sprawy misji nie należy oddzielać od spraw jedności chrześcijan”. Światowa Rada Kościołów swoje drugie plenarne zgromadzenie miała w Evanston, w Stanach Zjednoczonych w 1954 roku. Zaznaczyły się wówczas dwa kierunki, które szczególnie dały znać o sobie w podejściu do zadań misyjnych. Teologowie tendencji „europejskiej” zwracali głównie uwagę na eschatologiczny charakter Kościoła. Z kolei teologowie tendencji „amerykańskiej” podkreślali ziemski aspekt misji Kościoła, żądając zajęcia się przebudową społeczności ludzkiej w duchu Ewangelii. Trzecie zgromadzenie odbyło się w 1961 roku w stolicy Indii - New Delhi. W wyniku obrad zmieniono pierwotną podstawową prawdę teologiczną, będącą warunkiem przyjęcia do Rady - poszerzając ją o prawdę o Trójcy Świętej. Poza tym, w celu lepszego współdziałania na płaszczyźnie teoretycznej i praktycznej, połączono Światową Radę Kościołów z Międzynarodową Radą Misyjną. Jednocześnie utworzono Komisję do Spraw Misji Światowej i Ewangelizacji. Zadaniem tej komisji było uwrażliwienie Kościołów członkowskich na potrzebę dawania wspólnego świadectwa chrześcijańskiego. Do priorytetów zaliczono: nawrócenie wewnętrzne, ewangelizację wszystkich wymiarów życia, zaangażowanie się na rzecz ubogich i inkulturację Ewangelii. Teologowie Światowej Rady Kościołów misje pojmowali wcześniej w ten sposób, że Europa, Ameryka Północna i Australia były „bazą misyjną”, zaś pozostałe części świata - „krajami misyjnymi”. Tymczasem nowa orientacja wypracowana w New Delhi głosiła, że Kościół wszędzie, na wszystkich kontynentach, jest „w stanie misji”. Zaangażowanie w ruch ekumeniczny Kościoła katolickiego widać wyraźnie od roku 1949. Wówczas Pius XII polecił wydać instrukcję „Ecclesia Catholica”, słusznie nazwaną „Wielką kartą ekumenizmu katolickiego”. 3 lata później powstała Konferencja Katolicka do Spraw Ekumenicznych. Kościół otworzył na oścież dla idei zjednoczenia Jan XXIII, ustanawiając w 1960 roku Sekretariat Jedności Chrześcijan. Wkrótce pierwsi oficjalni obserwatorzy katoliccy zostali wydelegowani na ogólne zgromadzenie Światowej Rady Kościołów do New Delhi. Także zwołanie Soboru Watykańskiego II w dużej mierze było podyktowane koniecznością zajęcia się sprawą jedności chrześcijan. Troska ta przemawia z wielu dokumentów soborowych, z Dekretem o Ekumenizmie na czele. Dzisiaj już dla każdego jest rzeczą oczywistą, że świadectwo wiary Kościołów chrześcijańskich otrzyma pełny wyraz dopiero wtedy, kiedy Kościoły te odnajdą i przywrócą zupełną jedność. Bezspornym przejawem ekumenizmu jest ogólna wola przezwyciężenia rozbicia, szczególnie boleśnie odczuwanego na terenach misyjnych. Poza małymi wyjątkami zanikła wroga postawa i konkurencyjny prozelityzm różnych misji. Wytworzył się nowy klimat szacunku, życzliwości i wzajemnych poszukiwań dróg zbliżenia. Przygotowanie: Andrzej Miotk SVD |
