Aktualności arrow Historia misji arrow Pius XI - papież misyjny              
Advertisement
sie 11 2007
Pius XI - papież misyjny PDF Drukuj Email
Dodał: Zdzisław Grad   
11.08.2007.

 


W 1922 roku na Stolicy Piotrowej zasiadł kard. Achille Ratti, który przybrał imię Piusa XI. W czasie swego 17-letniego pontyfikatu szczególnie dużo czasu i energii poświęcił zagadnieniu ewangelizacji, zwłaszcza w Azji i Afryce, czym zasłużył sobie na przydomek „papieża misyjnego”.

Już cztery miesiące po objęciu rządów ogłosił swój program dotyczący dzieła misyjnego. W uroczystość Zesłania Ducha Świętego jasno ukazał, że obowiązek wspierania ewangelizacji spoczywa na każdym ochrzczonym - począwszy od papieża, a skończywszy na ostatnim wiernym.

Jednym z pierwszych posunięć Piusa XI w dziedzinie wspierania ewangelizacji była reorganizacja metod zbierania i dystrybucji ofiar przeznaczonych na misje. Następnie papież polecił całemu Kościołowi obchodzić przedostatnią niedzielę października jako „Niedzielę Misyjną”. Dla podkreślenia, że dzieło nawrócenia jest sprawą modlitwy i łaski, ogłosił karmelitankę - Teresę od Dzieciątka Jezus, patronką misji. Na każdy miesiąc przygotowywał specjalną intencję misyjną, którą polecał członkom Apostolstwa Modlitwy.

Na życzenie papieża Rok Jubileuszowy 1925 miał charakter wybitnie misyjny. Wielkim echem odbiła się, przygotowana pod kierunkiem werbisty Wilhelma Schmidta, Światowa Wystawa Misyjna w Rzymie. Czynna przez cały rok, a później przemieniona w muzeum etnologiczno-misyjne, ukazywała uniwersalizm Kościoła. W swoim wystąpieniu z okazji otwarcia Wystawy Pius XI podkreślił wagę naukowej formacji misjonarzy:

„Chcieliśmy, aby wspaniałe dzieło świętych misji zostało ukazane w prawdziwym świetle. Dlatego życzyliśmy sobie, aby naukowa, geograficzna, etnograficzna, medyczna i językowa strona działalności misyjnej zajęły ważne miejsce. Żyjemy, bowiem, jak nigdy dotąd, w czasach, które jasno pokazują, że całe pogaństwo i wszystkie ofiary, które wiążą się z pracą misyjną - są daremne, jeśli praca ta bazuje jedynie na doświadczeniu praktycznym. Jeśli chcemy zebrać pełny owoc naszych wysiłków i ofiar, to potrzebna jest refleksja naukowa, która dostarcza najkrótszych dróg i najużyteczniejszych środków”.

Podczas całego pontyfikatu papież-naukowiec zwracał baczną uwagę na włączenie nauk do działalności misyjnej. Jego jasna i dalekosiężna wizja akcentowała nie tylko konieczność badań misjologicznych, ale także intelektualnego i naukowego przygotowania misjonarzy do pracy. W 1931 roku osobiście otwiera nowy budynek Kolegium Urbanianum, a dwa lata później inauguruje tam Papieski Instytut Misyjny. Wszystko po to, aby każda narodowość miała w Rzymie swoje kolegium, obsługiwane przez najlepszych profesorów z danych nacji.

Od początku w centrum inicjatyw misyjnych Piusa XI stały Chiny. W 1922 roku papież posyła do Państwa Środka delegata apostolskiego bpa Celso Costantiniego, który idąc po linii Matteo Ricciego był zwolennikiem metody „adaptacji” i „inkulturacji” chrześcijaństwa w Chinach. Już 2 lata później mógł się odbyć I Narodowy Synod Kościoła w tym kraju. Ważną datą był dzień 29 X 1926 roku, kiedy w Bazylice św. Piotra w Rzymie Pius XI wyświęcił na biskupów pierwszych sześciu chińskich księży.

Mniej więcej w tym samym czasie papież wystosował do przełożonych Kościoła w Chinach list apostolski „Ab ipsis”. Chcąc obalić uporczywie stawiane polityczne zarzuty pod adresem misjonarzy, mocno podkreślił czysto religijny charakter działalności misyjnej. Zapewniał naród chiński, że Kościół katolicki nie zamierza być narzędziem mocarstw zachodnich i głęboko respektuje dążenia Chińczyków do jedności i niezależności.
W liście wspomina też o idei akomodacji, która dochodzi do głosu z jeszcze większą siłą w przesłaniu skierowanym dwa lata później. Na prośbę biskupów Mandżurii zezwala, aby tamtejsi chrześcijanie wykorzystywali w liturgii niektóre ceremonie konfucjańskie. W ten sposób papież zakończył nieszczęsny spór o ryty, kładący się cieniem na historię misji Dalekiego Wschodu.

Podobnie Kongregacja Rozkrzewienia Wiary zezwoliła chrześcijanom japońskim na uczestnictwo w określonych uroczystościach narodowych o rodzimym charakterze. Powołano się tutaj na wytyczne instrukcji z roku 1659, która głosiła: „Nie podejmujcie żadnych starań i nie żądajcie w żadnym wypadku od tych ludów, aby zmieniły swoje ceremonie i zwyczaje, jeśli te nie sprzeciwiają się jednoznacznie religii i dobrym obyczajom. Wiara nie odrzuca i nie zwalcza żadnych zwyczajów i obyczajów moralnych, jeśli nie są złe, przeciwnie - życzy sobie, aby zostały utrzymane w sposób nienaruszony”.

Jednocześnie najwyższe kierownictwo misyjne w Rzymie wyraziło uznanie dla twórczości rodzimych artystów. Uczyniono to z okazji pierwszej wystawy sztuki misyjnej w Kongo. Widziano w niej wyraz katolickości Kościoła, który jest gotowy włączyć do swojego dziedzictwa duchowe wartości każdego narodu. Mówiąc o Afryce, warto wspomnieć też pismo z roku 1938, w którym Rzym pozytywnie ustosunkowuje się do prób włączenia w liturgię pogrzebową ceremonii pochówku praktykowanego w Kongo Belgijskim. W ten sposób utorowano drogę do późniejszych postanowień Soboru Watykańskiego II.

Inicjatywy misyjne Piusa XI były kontynuacją działań jego poprzednika Benedykta XV. Punkt ciężkości został przy tym przesunięty w kierunku uniwersalizmu, samodzielności i zakorzenienia młodych Kościołów w kontekst rodzimy. Pius XI najdobitniej mówił o tym w encyklice „Rerum Ecclesiae”.

Aby powstał Kościół lokalny papież najpierw domaga się kształcenia miejscowego kleru, który nie ustępowałby w niczym klerowi europejskiemu. Dalej głosi potrzebę rodzimych wspólnot zakonnych, tworzonych zgodnie z miejscowymi warunkami i okolicznościami życia. Wyraźnym znakiem dojrzewania Kościoła lokalnego byłoby istnienie lokalnych klasztorów kontemplacyjnych.
Duże znaczenie papież przywiązuje też do elit katolików świeckich, których staranne wykształcenie będzie rozstrzygające dla przyszłości Kościoła w ich kraju. W ten sposób miał się dokonać decydujący przełom na drodze do usamodzielnienia się młodych Kościołów i tym samym zakończenia pracy misyjnej na danym terenie.

Przygotowanie: Andrzej Miotk SVD
 
Aktualności przez kanał RSS
Znajdź mnie na Facebook'u
Rozmaitości
Ciekawe strony
Galeria Zdjęć
Księga Gości
Audycje Radiowe
Zamów moje książki
Mapa Strony
Kontakt
Napisz do nas
Dzisiaj jest...
22 Listopada 2017
Środa
Imieniny obchodzą:
Cecylia, Marek,
Maur, Wszemiła
Do końca roku zostało 40 dni.