Aktualności arrow Historia misji arrow "Misjonarska obecność" Karola de Foulauld              
Advertisement
sie 11 2007
"Misjonarska obecność" Karola de Foulauld PDF Drukuj Email
Dodał: Zdzisław Grad   
11.08.2007.

 

Misje wśród muzułmanów sięgają średniowiecza. W gronie pierwszych znamienitych misjonarzy, którzy udali się do wyznawców Allacha, był m.in. św. Franciszek z Asyżu. Jego bracia, wierząc w moc głoszonego słowa, najczęściej okupowali to jednak śmiercią męczeńską.

Szczególną gorliwością zajaśniał Rajmund Lull, świecki misjonarz, który prowadził z muzułmanami żarliwe dysputy o wyższości chrześcijaństwa nad islamem. Zgoła inaczej postępował wielki misjonarz Sahary - Karol de Foucauld. Na początku XX wieku zostawił nam niezwykle aktualne przesłanie o „misjonarskiej obecności”.

Karol de Foucauld urodził się w rodzinie arystokratycznej w Strasburgu. Jeszcze przed ukończeniem gimnazjum utracił wiarę swojego dzieciństwa i oddał się przyjemnościom życia. Po ukończeniu szkoły oficerskiej odbywał służbę wojskową w Północnej Algierii. Zafascynowany kulturą arabską, zrezygnował z wojska w 1882 roku i udał się w podróż naukową do Maroka. Jego reportaże z wyprawy przyniosły mu wielki rozgłos.

Zwrot w życiu Karola de Foucauld nastąpił w roku 1886, kiedy pod wpływem siostry i kuzynki, a zwłaszcza przyjaciela rodziny ks. Huvelina, nawrócił się. 4 lata później wstąpił do trapistów. Pragnął prowadzić jak najsurowsze życie i jako nowicjusz poprosił o przeniesienie do uboższego klasztoru w Akbas w Syrii. W 1901 roku otrzymał świecenia kapłańskie i pod imieniem brata Karola od Jezusa prowadził życie kontemplacyjne przy klasztorze klarysek w Nazarecie, pomagając im w pracach fizycznych. Po opuszczeniu trapistów został inkardynowany do diecezji Viviers i oddelegowany na własną prośbę do dyspozycji wikariusza apostolskiego Sahary.

Pod koniec roku 1901 osiedlił się w pustelni Beni Abbes w środkowej Algierii, służąc tubylcom różnorodną pomocą. Był też duszpasterzem garnizonów francuskich w Afryce i doradcą władz wojskowych w Hoggarze oraz Biura Arabskiego w Algierze. Kilka razy towarzyszył karawanom w wyprawach przez pustynię.

W 1906 roku Karol de Foucauld zamieszkał w nowowzniesionej pustelni w Tamanrasset w górach Hoggar w południowo-wschodniej Algierii. Tu opracował zbiór poezji i przysłów, gramatykę oraz słownik tuaresko-francuski i francusko-tuareski, a także przełożył na język tuareski Ewangelie. Kilkakrotnie odwiedzał Francję celem zorganizowania stowarzyszenia świeckich pomocników misji afrykańskich. Po wybudowaniu w pobliżu pustelni Tamanrasset fortu, przeniósł się do niego na życzenie władz wojskowych. 1 grudnia 1916 roku zginął, zastrzelony przez członka muzułmańskiej sekty sufickiej, która dokonała rabunkowego napadu na fort.

Życie Karola de Foucauld niesie ze sobą niezwykle aktualne przesłanie dla współczesnego dzieła misyjnego. Apostoł Sahary był głęboko przekonany o możliwości nawrócenia muzułmanów, ale jednocześnie miał doskonałe poczucie rzeczywistości. W związku z tym wykluczył dla siebie i swoich następców możliwość bezpośredniego apostolatu. 17 stycznia 1904 roku pisał do swojego przyjaciela Henryka de Castries:
„Moja działalność nie jest pracą misyjną w ścisłym znaczeniu. Do takiej pracy nie jestem zdolny ani jej godny; zresztą jeszcze nie nadszedł dla niej właściwy czas. Polega ona na przygotowaniu tej przyszłej działalności misyjnej przez pozyskanie zaufania, przyjaźni, zbliżenia się i zbratania z ludem Hoggar.”

Dla Karola de Foucauld ważniejszą od kazań misyjnych jest obecność Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. Kontemplacja tej obecności przemienia Karola w człowieka pobożnego. Pragnie on naśladować Chrystusa, ale nie Chrystusa, który publicznie naucza, lecz Chrystusa pokornego, ubogiego, który prowadził życie ukryte w Nazarecie. W związku z tym Apostoł Sahary przepowiadał Ewangelię muzułmanom przez przykładne życie, praktykę cnót i osobistą świętość.

De Foucauld nie tylko modli się i umartwia, ale też dostosowuje swój styl życia do warunków życia ludzi na pustyni. Jego ubóstwo jest ubóstwem mieszkańców Sahary. To dostosowanie jest nie tylko zewnętrzne, ale również wewnętrznie wnika w życie Tuarega. Dlatego Karol podejmuje intensywne studium miejscowego języka, któremu poświęca każdą wolną chwilę.

Życie na odosobnieniu i w eucharystycznej obecności prowadzi do otwarcia się na człowieka i do przyjęcia postawy czynnej miłości bliźniego. Dzieli ona ostatnią okruszynę chleba z każdym ubogim, każdym gościem, i każdym nieznajomym. W centrum tej duchowości jest osobista dobroć, tak, że ludzie sami mają dojść do wniosku: skoro ten człowiek jest taki dobry, to również jego religia musi być dobra; czy też inaczej:, jeśli ten uczeń jest taki dobry, to o ileż bardziej jego mistrz.

Przykład życia Karola de Faucauld został szybko zauważony. Pius XI w encyklice misyjnej „Rerum Ecclesiae” z 1926 roku wzywał zakony kontemplacyjne do udziału w dziele ewangelizacji, co też znalazło żywy odzew. Na podstawie reguł Apostoła Sahary w 1933 roku powstało Zgromadzenie Małych Braci Jezusa i Małych Sióstr od Najświętszego Serca Jezusa. Wkrótce zostały założone dalsze zgromadzenia, kilka instytutów świeckich oraz grupy nieformalnych i kościelnych stowarzyszeń. Przesłanie de Foucould o „misjonarskiej obecności” legło u podstaw nauki II Soboru Watykańskiego w dekrecie misyjnym „Ad gentes”.

Duchowość Apostoła Sahary była z jednej strony głęboko zakorzeniona w starożytnej tradycji monastycznej - jego ascetyzm przypomina nam mnichów iroszkockich - z drugiej strony jego przesłanie o „misjonarskiej obecności” jest bardzo aktualne we współczesnym świecie, w którym chrześcijanie często są mniejszością. Dlatego Karol de Foucauld może być duchowym liderem i inspiracją dla naszych czasów. Wszak ciche życie Ewangelią jest znacznie skuteczniejsze od ludzkiej mądrości kaznodziei, który utracił moc Bożą.

Przygotowanie: Andrzej Miotk SVD

 
Aktualności przez kanał RSS
Znajdź mnie na Facebook'u
Rozmaitości
Ciekawe strony
Galeria Zdjęć
Księga Gości
Audycje Radiowe
Zamów moje książki
Mapa Strony
Kontakt
Napisz do nas
Dzisiaj jest...
23 Września 2017
Sobota
Imieniny obchodzą:
Boguchwała,
Bogusław, Libert,
Minodora, Tekla
Do końca roku zostało 100 dni.