Aktualności arrow Historia misji arrow Misje prawosławnych              
Advertisement
sie 11 2007
Misje prawosławnych PDF Drukuj Email
Dodał: Zdzisław Grad   
11.08.2007.

 

Rozdzielenie się Kościołów rzymskiego i bizantyjskiego w 1054 roku wpłynęło hamująco na idę misyjną Kościoła prawosławnego. W teologii i działaniu dawano pierwszeństwo misji wewnętrznej nad zewnętrzną.
W tym względzie Prawosławny Kościół Rosyjski zajął odrębne stanowisko. Praktycznie jako jedyny spośród wszystkich autokefalicznych wspólnot Kościoła Wschodniego przyczynił się w późniejszych wiekach do rozszerzania chrześcijaństwa.

Podczas rozdrobnienia feudalnego w XI i XII wieku zaznaczyła się spontaniczna aktywność misyjna osadników na terenach Rusi Północnej. W czasach najazdów mongolskich w XIII i XIV wieku działalnością misyjną wyróżniali się mnisi. Ruski Kościół Prawosławny rozpoczął ewangelizację wśród plemion niesłowiańskich, głosząc Dobrą Nowinę uralskim Finom. Misjonarskich kadr dostarczały ruskie eremy: Ławra Peczerska koło Kijowa oraz Ławra Trójcy Świętej w dzisiejszym Zagorsku pod Moskwą. Misjonarze, idąc wzdłuż rzek Szeksna i Wyczegda, dotarli do Morza Białego i założyli tam klasztory misyjne.

Największym XIV-wiecznym misjonarzem prawosławnym był św. Stefan z Permu, znany jako apostoł Zyrian - fińskiego plemienia mieszkającego w północno-wschodniej Rosji. Odrzucał on polityczną protekcję misji i nigdy nie łączył ewangelizacji z rusyfikacją. Nauczywszy się greckiego, Stefan przełożył Pismo Święte i liturgię na język Zyrian i został biskupem ich miasta - Perm. Za jego przykładem poszli inni.

Pod koniec XV wieku zaczęły występować przejawy zorganizowanej działalności misyjnej. Po upadku Konstantynopola, metropolita moskiewski Zozym ogłosił cara Iwana III „nowym Konstantynem” i rozpracował teorię o „trzecim Rzymie” w Moskwie, gdzie ma się znajdować centrum ortodoksji. Z powstaniem patriarchatu moskiewskiego Kościół rosyjski rozpoczął ewangelizację na zewnątrz; często jednak nie z własnej pobudki, lecz na polecenie władz cywilnych.

Po roku 1552 wielkim obszarem działalności misyjnej stała się Syberia. Głównym przedstawicielem prawosławnej misji syberyjskiej był Filofej Leszczyński. W 1711 roku zrezygnował z godności metropolity i pracował jako misjonarz Kraju Ałtajskiego. Mimo wątłego zdrowia odbył jeszcze siedem podróży misyjnych, łącząc umiejętnie posługę słowa z posługą miłości. Popierane przez państwo misje wkrótce objęły również Chiny.

Z postępującą kolonizacją Syberii, autentyczną działalność misyjną prowadził prawosławny Archimandryta Makary, który ewangelizował Ałtaj w latach 1830-1844. W tym czasie przetłumaczył na miejscowe języki wszystkie Ewangelie, część Dziejów Apostolskich oraz pewną ilość psalmów. Makary łączył formację religijną z wychowaniem do życia osiadłego. Wymagał poważnego katechumenatu i piętnował tych, którzy za udzielenie stu chrztów przyjmowali państwowe odznaczenie. Zakładał „redukcje”, czyli chrześcijańskie wspólnoty wiejskie, mające na celu ochronę tubylców przed wyzyskiem kolonizatorów.

Prawdopodobnie największym misjonarzem rosyjskim XIX wieku był Innocenty Weniaminow, arcybiskup Irkucka w latach 1840 – 1868. Najpierw jako ksiądz, a potem biskup ewangelizował Jakutów na Syberii oraz Aleutów i Indian na Alasce. Utworzył na tych ziemiach cztery diecezje. Kiedy został metropolitą Moskwy założył „Prawosławne Towarzystwo Misyjne”, które miało finansować misje, dbać o wykształcenie misjonarzy i budzić w społeczeństwie rosyjskim gorliwość misyjną.

Poza granicami imperium Kościół rosyjski ewangelizował w Chinach, Korei i Japonii. W tym ostatnim kraju wyróżnił się szczególnie Mikołaj Kasatkin. Jego uczniowie, dwaj miejscowi Japończycy, zostali wyświęceni w 1872 roku. Dzięki pomocy Towarzystwa Misyjnego zbudował w Tokio prawosławną katedrę oraz gmach seminarium duchownego. W stolicy Japonii powstała także żeńska szkoła, kształcąca przyszłe żony dla prawosławnych duchownych. Biskup Mikołaj, od 1906 roku arcybiskup Tokio, podróżował po Kraju Kwitnącej Wiśni, głosząc kazania we wszystkich miastach. Taka praktyka była nowością w dziejach misji prawosławnej.

Charakter i metody pracy misyjnej prawosławia określa rozumienie Kościoła. Misjonarz prawosławny był przede wszystkim ascetą i człowiekiem modlitwy, który uczył modlitwy i pobożności. Prawosławie, jako Kościół światła wielkanocnego i liturgii, widzi swoje główne zadanie w oświeceniu pogan, którzy poprzez celebrację liturgiczną powinni przyjąć światło Boże. Właśnie w liturgii tkwi główna siła misyjnej działalności prawosławia. Światło łaski, które świeci w czasie nabożeństw powinno działać przyciągająco na tych, którzy trwają w ciemnościach pogaństwa.

Kościół prawosławny, jako odwrócony od świata i samowystarczalny z racji posiadania pełnej Prawdy, koncentruje wszystkie siły na zbawianiu dusz i przygotowaniu wierzących do życia wiecznego. Przekazuje ludziom gorącą świadomość eschatologiczną i zakotwicza ich mocno w tradycji. Prawosławie zasadniczo nie ma żadnego programu dla świata, życia społecznego, raczej troszczy się o wychowanie ludzi w pokorze, cierpliwości i wierze świętych, aby przygotować ich na przyjście Pana i Królestwa Bożego.

Przygotowanie: Andrzej Miotk SVD

 
Aktualności przez kanał RSS
Znajdź mnie na Facebook'u
Rozmaitości
Ciekawe strony
Galeria Zdjęć
Księga Gości
Audycje Radiowe
Zamów moje książki
Mapa Strony
Kontakt
Napisz do nas
Dzisiaj jest...
25 Września 2017
Poniedziałek
Imieniny obchodzą:
Aureli, Aurelia,
Aurelian,
Franciszek, Gaspar,
Herkulan, Kamil,
Kleofas, Kleopatra,
Ładysław, Piotr,
Rufus, Świętopełk,
Wincenty, Władysław,
Władysława,
Włodzisław
Do końca roku zostało 98 dni.