Aktualności arrow Historia misji arrow Paulina Jarico i Dzielo Rozkrzewienia Wiary              
Advertisement
sie 11 2007
Paulina Jarico i Dzielo Rozkrzewienia Wiary PDF Drukuj Email
Dodał: Zdzisław Grad   
11.08.2007.

 


W wielu wypadkach praca misyjna byłaby utrudniona lub wręcz niemożliwa bez odpowiedniego wsparcia. W tym celu powstało w pierwszej połowie XIX wieku Dzieło Rozkrzewiania Wiary.

Mimo niepozornych początków Dzieło szybko przekracza granice rodzimej Francji i dociera za ocean. Coraz poważniejsze sumy wpływają na potrzeby działalności misyjnej a miliony ludzi modli się codziennie za misjonarzy. To wszystko dzieje się za sprawą młodej kobiety Pauliny Jarico, która skromnie przyrównywała się do „zapałki wzniecającej ogień”.

Paulina Maria Jarico przyszła na świat 22 lipca 1799 roku w Lyonie, jako ostatnia z siódemki rodzeństwa, w rodzinie Antoniego i Joanny - fabrykantów jedwabiu. Jej szczęśliwe dzieciństwo było przepojone miłością i opowiadaniami o misjach. Ze starszym o trzy lata bratem Fileasem snuła marzenia o wyjeździe do Chin. Fileas, który miał wielki wpływ na siostrę, wstąpił do Paryskiego Seminarium Misji Zagranicznych. Innym ważnym wydarzeniem w jej życiu było kazanie ks. Wurtza z parafii Saint Nizier. Słowa o zawinionej próżności wstrząsnęły 17-letnią dziewczyną. Później napisze o tym: „Próżność była moją główną wadą. Wszystko co robiłam, miało służyć temu, aby się podobać. Chciałam królować w sercach wszystkich”.

Odtąd Paulina postanawia całkowicie poświęcić się Bogu. Na Boże Narodzenie 1816 roku składa wieczyste przyrzeczenie dziewictwa. Jednocześnie odkrywa swój talent organizowania ludzi dla osiągnięcia wytyczonego celu. Odwiedza lyońskich biedaków i stara się o pracę dla nich. Gromadzi wokół siebie dziewczęta w swoim wieku, które chcą dzielić jej ideały. Gdy ma 20 lat otrzymuje list od Fileasa o ogromnych potrzebach misji w Azji Wschodniej. W tym samym czasie biskup Louis Dubourg z Luizjany zwraca się do społeczeństwa francuskiego o materialne wsparcie duszpasterstwa emigrantów francuskich w Ameryce.

Paulina zaczyna zastanawiać się nad możliwością pomocy. Wtedy ujawnia się jej geniusz organizacyjny. Czytamy w jej dzienniku: „Pewnego wieczoru, kiedy rodzice grali w karty, siedząc przy kominku, szukałam pomocy u Boga. Moje pragnienia przyoblekły się wtedy w konkretny plan. Dana mi została jasna wizja tego planu i jednocześnie zrozumiałam łatwość, z jaką każdy z kręgu moich najbliższych mógłby się w ten plan włączyć. Musiałby znaleźć dziesięć osób, które każdego tygodnia dawałyby datek na Rozkrzewianie Wiary”.

Paulina bierze kartę ze stołu i na jej odwrocie szkicuje ołówkiem generalne założenia towarzystwa, mającego wspierać misje. Prosta struktura dzieła miała opierać się na dziesięcioosobowych sekcjach; dziesięć sekcji tworzy centurię, a dziesięć centurii tworzy dywizję. Każda osoba zobowiązuje się do wpłaty pięciu centymów tygodniowo.

Pierwsze grupy składają się z robotnic ojcowskiej fabryki jedwabiu. Spotkania grup służą także wymianie wiadomości o misjach i rozprowadzaniu wydawnictw otrzymywanych z Paryskich Misji Zagranicznych. W krótkim czasie akcja rozciągnie się na cały Lyon. W wyniku połączenia stowarzyszenia Pauliny Jarico z analogiczną grupą, prowadzoną przez panią Petit, ukonstytuowało się Dzieło Rozkrzewienia Wiary, które zatwierdził arcybiskup Lyonu. Papież Pius VIII nadał mu stosowne przywileje, potwierdzone przez jego następców: Grzegorza XVI i Leona XIII.

Dzieło Rozkrzewiania Wiary, działając w parafialnych i diecezjalnych strukturach, rozwijało się znakomicie. Nie bez znaczenia była pomoc wpływowej Kongregacji Paryskiej, która utworzyła dla północnej Francji Radę Centralną pod przewodnictwem Wielkiego Jałmużnika Dworu. Zbierane w ten sposób sumy systematycznie rosły. W 1822 roku, kiedy powstało Dzieło, zgromadzono na potrzeby misji 22 tys. franków, 7 lat później już 300 tys., a w 1846 roku – ponad 3 miliony. W tym okresie Dzieło było obecne w dwudziestu krajach, wydając w dziewięciu językach swoje roczniki.

Drugim wielkim dziełem Pauliny Jarico był Żywy Różaniec. W 1826 roku podjęła ona wielkie i trudne wyzwanie uczynienia różańca, na ogół kojarzonego wówczas z „nie mającymi nic do roboty zawodowymi dewotkami”, modlitwą wszystkich. Aby osiągnąć ten cel przyjęła tę samą metodę, która wcześniej zapewniła sukces Dziełu Rozkrzewiania Wiary. Stworzyła 15-osobowe grupy, z których każda zobowiązała się do codziennego odmawiania dziesiątka różańca w intencji misji i równoczesnej medytacji nad tajemnicą, wybraną każdego miesiąca na drodze losowania. Paulina przyrównywała owych 15 ludzi do 15 bryłek węgla. Mówiła: „Piętnaście węgli; jeden płonie, trzy lub cztery tlą się zaledwie, a pozostałe są zimne – ale zbierzcie je razem a wybuchną ogniem”.

Liczba osób należących do Żywego Różańca bardzo szybko rosła. Wynikało to z tego, że każdy członek wprowadzał dalszych pięciu, którzy z kolei przyprowadzali następnych. Prawdziwe armie modlących się za misje powstały we Włoszech, Szwajcarii, Belgii, Anglii i wielu regionach Ameryki. Różaniec zakorzenił się mocno w Indiach, a przede wszystkim w Kanadzie. W samej Francji w momencie śmierci Pauliny w roku 1862 Żywy Różaniec liczył 2 250 tys. członków. W ten sposób realizowało się powiedzenie Pauliny: „W górę serca! Nie rońmy łez nadaremno, nie zajmujmy zbytnio naszych serc małymi sprawami osobistymi, ale obejmijmy nimi cały świat”.

Paulina Jarico, mimo ogromnego wkładu w działalność misyjną Kościoła, zawsze pozostawała w cieniu. Nawet w powstałym z jej inicjatywy i według jej metody Dziele Rozkrzewiania Wiary nie znalazło się dla niej żadne stanowisko. Poza tym nieuczciwy administrator wielkiej fortuny rodzinnej nie tylko doprowadził ją do ruiny, lecz jeszcze zaciągnął długi na jej nazwisko, z powodu czego aż do śmierci była nachodzona przez wierzycieli. Zmarła na pożyczonym sienniku w 63 roku życia.

Dzieło Pauliny Jarico przetrwało i zataczało coraz szersze kręgi. W stulecie jego założenia – 3 maja 1922 roku, papież Pius XI podniósł je do rangi papieskiego. Dzisiaj Papieskie Dzieło Rozkrzewiania Wiary jest uniwersalnym i jednym z najważniejszych narzędzi we wspieraniu działalności misyjnej Kościoła katolickiego.

 
Aktualności przez kanał RSS
Znajdź mnie na Facebook'u
Rozmaitości
Ciekawe strony
Galeria Zdjęć
Księga Gości
Audycje Radiowe
Zamów moje książki
Mapa Strony
Kontakt
Napisz do nas
Dzisiaj jest...
23 Września 2017
Sobota
Imieniny obchodzą:
Boguchwała,
Bogusław, Libert,
Minodora, Tekla
Do końca roku zostało 100 dni.