Bóg w Trójcy Jedyny

Pobożność i zamiłowanie do teologii i pobożność wyniósł Arnold Janssen z domu rodzinnego . Żywo miał w pamięci ojca, który zawsze uczestniczył w drugiej Mszy św. niedzielnej ku czci Trójcy Świętej. Jako alumn pisał do matki na imieniny (25.11.1856): "[...] niech Bóg użyczy nam łaski znalezienia się kiedyś razem [...], by Bogu Trójjedynemu i dobremu Ojcu w błogim uścisku wyśpiewywać przez całą wieczność pieśń radości i dziękczynienia. Amen" .

Przez pierwsze 10 lat istnienia Domu Misyjnego nie było formalnie ślubów zakonnych, jednak idea leżąca u podstaw założenia SVD oraz duch powołanego do życia Instytutu misyjnego był od samego początku zakonny. Przyjęto regułę Trzeciego Zakonu Św. Dominika. Z powodu braku ślubów nie możemy nazywać się zakonem, ani kongregacją. W miejsce ślubów wprowadzono tzw. „oblatio”, czyli ślub posłuszeństwa.

Jeśli człowiek urzeczywistnia w swoim życiu obraz Boga, który jest ujęty w podstawowej strukturze duchowej założyciela, wtedy kształtuje uchwytną i widoczną postawę duchową. Jego życie staje się misją, ruchem w kierunku drugiego człowieka, bo nie chcę już żyć sam, lecz we wspólnocie. Trynitarna świadomość prowadzi do pasji bycia dla innych. W Duchu Świętym dynamika ta staje się czymś uchwytnym i widocznym i pociąga za sobą określoną dynamikę życia, dla której charakterystyczne są trzy momenty:

Pierwszą wspólnotę Domu Misyjnego w Steylu charakteryzował bogaty program modlitw, szczególna część do Trójcy Świętej, a w późniejszym czasie zwłaszcza specjalna część do Ducha Świętego, która stała się cechą charakterystyczną (proprium) Zgromadzenia.