Ty, PANIE, powtarzasz ciągle te słowa,
bo wiesz, jak wiele rąk potrzeba,
a widzisz, ze ofiarnych serc jest wciąż za mało.

A świat spragniony czeka,
spragniony jest Twej miłości,
lecz wciąż brakuje tych, którzy by mu ja zanieśli.

Ty, CHRYSTE, przychodzisz do mnie
w milczeniu krzyża.

Po przyjrzeniu się kilku wybranym “modelom” misjonarzy, w drugiej części naszej prezentacji chcemy teraz zwrócić uwagę na różne formy pracy misyjnej na przestrzeni wieków.

“Nawrócenie” władcy

Jednym z pierwszych modeli organizowania działalności misyjnej, który rozpoczął się w starożytności a później rozwinął się w okresie średniowiecza, było rozpoczęcie pracy od doprowadzenia do “nawrócenia” władcy. Choć dziś, w dobie wielkiego podkreślania osobistej odpowiedzialności i wolności, niekiedy z przymrużeniem oka patrzymy na taką postawę, to jednak w bardzo wielu miejscach świata właśnie ta metoda przyczyniła się do położenia chrześcijańskich fundamentów wielu kultur i narodów.

Pierwsze kadry misyjne

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa działalność misyjna była dziełem nie tyle “profesjonalnych” misjonarzy, co raczej przede wszystkim był to ruch spontaniczny, wypływający z woli dzielenia się Dobrą Nowiną przez poszczególnych chrześcijan.

Kilka lat temu trzech oblatów — misjonarzy spotkało się w dalekim Turkmenistanie. Dwóch z nich było Polakami, którzy pracują w tym kraju. Trzecim był oblat amerykański, który jako profesor filozofii udawał się do Iranu, aby tam wykładać filozofię, również w szkołach przygotowujących przyszłych duchowych muzułmańskich. Dwóch pierwszych próbuje w tym muzułmańskim kraju tradycyjnie przygotowywać katechumenów do chrztu spotykając się z małą grupą katolików na katechezach, na modlitwie i na Eucharystii