Zadaniem Kościoła jest poszukiwanie ciągle nowych metod ewangelizacji, które w możliwie największym stopniu respektują wrażliwość, przeżycia oraz możliwości percepcyjne współczesnego człowieka i które posługują się zrozumiałym dla niego językiem. Zadanie to staje się szczególnie pilne i ważne w czasach, które charakteryzują się gwałtownymi zmianami kulturowymi i społecznymi. Podjęcie tego zadania nie jest możliwe bez pogłębionej refleksji nad relacją między komunikacją a ewangelizacją w jej podstawowych przejawach.

W lipcu 1434 roku na sobór w Bazylei przybyło poselstwo polskie, przywożąc wieść o śmierci króla Władysława Jagiełły. Prowadzący obrady kardynał Cesarini do wyrazów współczucia dołączył pochwałę zmarłego: oto dzięki temu władcy przyjęło wiarę 400 tysięcy ludzi, a tam, gdzie czczono przedtem bałwany, rozbrzmiewa chwała Boża w fundowanych przez monarchę kościołach. Rzeczywiście, na chrzcie Litwinów kończyła się chrystianizacja ludów Europy. Jednakże wiedza na temat wierzeń zastępowanych chrześcijaństwem nie przedstawiała się imponująco.

Dzieło uniwersalizacji przebiega powoli, krok za krokiem, lub jest zakrojone na długą metę i odbywa się w określonym miejscu oraz czasie. Trzeba w nim rozróżnić sprawców działań (odkrywcy, eksploratorzy, żeglarze, podróżnicy, kolporterzy, kupcy, awanturnicy, zdobywcy, koloniści-osadnicy, administratorzy, ambasadorzy itd. oraz misjonarze) i ich odbiorców (zorganizowane populacje, mające własną zwierzchność, ale także jednostki bardziej niż pozostali ludzie ruchliwe, przedsiębiorcze, skłonne do podejmowania prób, do kolportowania pogłosek, do rozmyślania o nowych horyzontach, itd.).

Wiara związana jest ze specyficznym trudem ludzkiego serca i umysłu. Dlatego człowiek autentycznie wierzący, modląc się, jednocześnie szuka głębszego zrozumienia, uzasadnienia swojej wiary poprzez studium Pisma św., czytanie prasy katolickiej, encyklik papieskich, dokumentów Stolicy Apostolskiej itp