Może w takim układzie spełnią się moje marzenia i dane obietnice o regularnej korespondencji. Dzisiaj Moi Drodzy przepraszam za wszystkie opóźnienia i zaniedbania w pisaniu korespondencji. Gdy przed kilkoma dniami spojrzałem w kalendarz, złapałem się za głowę, gdy zobaczyłem, że Post i Święta Wielkanocne są już za pasem. Z racji tego przesyłam Moim Najbliższym, Przyjaciołom, Znajomym i Dobrodziejom najlepsze życzenia. Przede wszystkim zdrowia, Bożego błogosławieństwa i wiele wewnętrznego spokoju. Pamiętam o Was w moich codziennych modlitwach, szczególną jednak pamięcią ogarnę Was podczas Świąt Zmartwychwstania Pańskiego.

Moi drodzy, bez Bożej łaski, Waszej modlitwy, Waszego wsparcia materialnego i duchownego niewiele bym zdziałał. Praca moja nie przynosiłaby oczekiwanych owoców,
bo przecież jednym palcem twarz nie umyjesz, prawda? Potrzebne są też pozostałe palce. Dziękuję serdecznie za Waszą duchową obecność przy mnie oraz współpracę.
Co nowego na mojej misji w Beno? Muszę stwierdzić, że zaszło wiele zmian. Pierwszą z nich jest zmiana ekipy.

Syberia witała nas ciemnościami. Nie było więc możliwości, aby skonfrontować własne wyobrażenie o tej „nieludzkiej ziemi” z jej prawdziwą twarzą. Stopniowo, kiedy słońce wyczarowywało piękno tajgi, zmieniały się wyobrażenia i serce wpadało w zachwyt.
Sioło Lestwianka nad Bajkałem, osadzone w kotlinie i okolone wzgórzami, stało się na kilka dni naszym domem.

Aż nie do wiary, że już prawie dwa miesiące mija jak nie miałem kontaktu ze światem i zaległości korespondencyjne urosły pod sufit. Może dla wyjaśnienia napiszę nieco o tym, co w tym czasie zajmowało moją uwagę i czas.
Tuż po świętach, które tutaj nieco inaczej niż u nas skoncentrowane są na wieczornej Mszy wigilijnej i porannej Bożonarodzeniowej. 26-ty nie jest typowo świątecznym dniem. Trudno tez się dopatrzyć Polskich zwyczajów świątecznych, oczywiście jest szopka i kolędy, ale z naszej atmosfery świątecznej nie ma tutaj prawie nic, ciepło jak zawsze, zielono jak zawsze, sporo deszczu.