W klasztorze Amarbayasgalant, 310 km od stolicy Mongolii Ułanbatoru, w dniach 22-24 sierpnia po raz drugi od 65 lat odbywa się doroczna ceremonia tańca Tsam.
Tradycja wykonywania tego popularnego szczególnie w XIX w. buddyjskiego tańca w maskach, odzwierciedlającego rytuały tantryczne, została przerwana w 1937 r. wskutek prześladowania buddyzmu przez władze komunistyczne i przywrócona we wrześniu 2002 r.

Aby się wyleczyć z owej choroby, stosowali przeróżne lekarstwa, ale wszystko na nic, bez żadnego skutku. Wówczas zebrała się grupa mędrców i po naradzie postanowiono udać się do fetysza, pośrednika między Bogiem i ludźmi. Po zapoznaniu się z ową dziwną chorobą również i fetyszer rozłożył ręce, nie mogąc nic poradzić. Ale zaproponował, że zaprowadzi mędrców do samego Boga. I tak też się stało.

 Mówienie o roli czasu w Afryce, czy też innymi słowy o pojęciu czasu u Afrykańczyków jest przedsięwzięciem trudnym i delikatnym. Trzeba by najpierw sporządzić dla całej Afryki spis powiedzeń o czasie, aby móc w pełni zrozumieć jego rolę i oddźwięk w życiu Afrykańczyków. Tymczasem, ograniczony rozmiarami tego artykułu, chciałbym wam przybliżyć afrykańską mentalność czasu

 W zairskim rycie Mszy świętej po uroczystym przystąpieniu do ołtarza następuje odśpiewanie Litanii do Wszystkich Świętych. Zaprasza się i wzywa pomocy Matki Najświętszej, patrona kościoła, patrona dnia, aniołów i przodków, którzy szczerze szukali w życiu Boga, choć nie znali Chrystusa