Kolonialny status Wysp Salomona dotrwał do roku 1980, kiedy to Brytyjki Rząd kolonialny obdzielił ich mieszkańców niepodległością (za wyjątkiem Bougainville, północna część Wysp Salomona, która dzieliła odmienne losy kolonialne i obecnie przynależy do Papui Nowej Gwinei). Od tamtego czasu (1980) archipelag ten jest pełnoprawnym członkiem Brytyjskiej Wspólnoty Narodów i w chwili obecnej przeżywa podobne niepokoje i zagrożenia, jakich doświadcza sporo innych nacji w Melanezji, Mikronezji czy Polinezji na Pacyfiku.

Pod koniec IV wieku Cesarstwo Rzymskie podzieliło się na Zachodnie i Wschodnie, zwane Bizancjum. Stolica Wschodu - Konstantynopol stał się centrum świata chrześcijańskiego. Tam odbyły się wszystkie sobory ekumeniczne i tam rozwijała się teologia.
Bogate życie duchowe w Bizancjum szło w parze z wiernością nakazowi misyjnemu pozostawionemu przez Jezusa. Z wielką gorliwością realizowali go zakonnicy, pustelnicy, kupcy i żołnierze, a nawet miejscowi władcy. Jednak najbardziej zadziwiającą kartę w historii chrześcijaństwa zapisały misje nestoriańskie.

 W mentalności Średniowiecza władza łączyła w sobie funkcję świecką i religijną. Na królu spoczywał obowiązek rozszerzania panowania Chrystusa. Niestety, często czyniono to w sposób brutalny.
Karol Wielki stosował metodę, w której najpierw zbrojnie podbijał dany lud, a następnie utrwalał ten podbój poprzez ochrzczenie podbitych. Tak było chociażby w przypadku Sasów. W ten sposób w historii ewangelizacji pojawił się nowy termin – misje orężne.

 Kluczową postacią tamtego czasu, która potrafiła wznieść się ponad swoją epokę, zrozumieć jej prawdziwe wymagania i kształtować przyszłość był papież Grzegorz I, nazwany przez historię Wielkim. Inni nadali mu przydomek „papieża misyjnego”.