Po drugiej wojnie światowej rozpętała się przewlekła i dość znaczna dyskusja nt. legalnego statusu Zachodniej Papui. Proces ten rozpoczął się już w 1949, kiedy Indonezja otrzymała niepodległość z rąk Holenderskiego Rządu i w jakiś czas potem poczęła rościć sobie polityczne pretensje do tej części zachodniej Nowej Gwinei, która także była kolonią holenderską, ale nie wchłonięto jej do Republiki Indonezyjskiej w 1949.

Ludy skandynawskie, zabezpieczone przed interwencją militarną, przeżywały prawdziwy rozkwit pogaństwa. W obliczu Krzyża Chrystusowego Skandynawowie wznosili młot Thora, który stał się symbolem ich religii. Upowszechniała się także ceremonia chrztu pogańskiego.
Przy takim nastawieniu, które było reakcją na postęp chrześcijaństwa, misjonarze nie mogli być dobrze przyjmowani. Gdyby nie zainteresowanie nową religią władców poszczególnych terenów, to zapewne Ewangelia zadomowiłaby się w północnej Europie dużo później.

Nawrócenie Węgrów otworzyło drogę dla kultury chrześcijańskiej we wschodniej Europie, w jeszcze większym stopniu niż nawrócenie Polski. Środkowy Dunaj zawsze stanowił główne przejście pomiędzy Wschodem a Zachodem.

Węgrzy byli ludem koczowniczym pochodzenia ugrofińskiego, mieszkającym prawdopodobnie po obu stronach środkowego Uralu. Prawęgrzy odłączyli się od plemion ungrofińskich i nazwali siebie Magyar, czyli „mówiącymi ludźmi”. Pod koniec IX wieku wkroczyli na tereny, które zamieszkują do dzisiaj.