Historia Misji...
3 sierpnia 1492 roku z hiszpańskiego portu Palos na czele trzech statków ruszył w podróż na zachód Krzysztof Kolumb. Wkrótce miała rozpocząć się era wielkich odkryć geograficznych, a tym samym wielkie wyzwanie dla Kościoła.

Chrześcijaństwo europejskie zostanie skonfrontowane z nieznanym dotąd faktem, że całe kontynenty nie słyszały jeszcze o Chrystusie. Odpowiedzią na tę sytuację będzie przebudzenie misyjne, które przejawi się w możliwie szybkich, masowych nawróceniach i chrztach nowoodkrytych ludów

 W czasie gdy krucjaty nie potrafiły przełamać okrążenia muzułmańskiego półksiężyca, z północno-wschodnich stepów Azji ze swoimi konnymi hordami rusza na podbój świata wybitny strateg i dowódca. Jest nim Czyngis-chan, który nazywa siebie „cesarzem ludzkości”.

Mongołowie pojawiają się nagle i swój pierwszy atak kierują na Chiny. W 1215 roku Czyngis-chan zdobywa stolicę cesarstwa - Pekin. Wkrótce imperium mongolskie będzie się rozciągało od Morza Żółtego aż po Morze Czarne i obejmie prawie połowę ówczesnej ludzkości.

 Krótka historia ewangelizacji wyspy.
Po odkryciu Madagaskaru przez Portugalczyków, pod koniec XVI wieku (1580 r.) Kościół podjął misję ewangelizacyjną wśród Malgaszy. Pierwsi dotarli tu dominikanie i jezuici. Wobec oporu tubylców nie osiągnęli jednak znaczących rezultatów w krzewieniu wiary chrześcijańskiej. Niektórzy zakonnicy przypłacili to życiem, inni opuścili nieprzyjazną im wyspę. Następni misjonarze pojawili się kilkadziesiąt lat później, na początku XVII stulecia (1515 r.), a kolejni przybyli w połowie tegoż stulecia, wraz z urzędnikami francuskiej Kompanii Indii Wschodnich, zakładając Misję Katolicką Lazarystów Wincentego ŕ Paulo. Również ta próba ewangelizacji Madagaskaru nie powiodła się.

Ostatnim państwem na terenie Europy, które przyjęło chrześcijaństwo było Wielkie Księstwo Litewskie. Stało się to stosunkowo późno, bo dopiero w II połowie XIV wieku.

Chrystianizacja Litwy dokonywała się dwiema drogami. Jedną z nich stanowił podbój ziem ruskich, ochrzczonych u schyłku X wieku i posiadających już własną organizację kościelną. Druga wynikała z aktywnej postawy wobec litewskich pogan ich katolickich sąsiadów – Zakonu Krzyżackiego, arcybiskupa Rygi oraz państwa polskiego.