Pierwsi misjonarze portugalscy dotarli tam w roku 1482. Ku swojemu zdziwieniu, zastali kulturę pod wieloma względami wyższą od ówczesnej kultury europejskiej. Mieszkańcy królestwa potrafili wytapiać żelazo i miedź, znali sztukę garncarską, a ich tkaniny były poszukiwane przez Portugalczyków do wyrobu żagli. Kongijczykom tego okresu znana była hodowla owiec, kóz i kur, a także uprawa prosa, sorgo, bananów, grochu i dyń. Misjonarze zostali dobrze przyjęci przez mieszkańców Królestwa Konga, co zaowocowało chrztem władcy Nzinga Nkuwa. Chrześcijaństwo powoli stawało się oficjalną religią dworu królewskiego. Niewątpliwie wybitną postacią chrześcijaństwa afrykańskiego był wielki król Mbemba Nizinga.

Zaangażowanie Kościoła w Polsce w dzieło misyjne w Afryce rozpoczyna się w zasadzie dopiero w XIX wieku, kiedy prefektem Kongregacji Rozkrzewiany Wiary został Kardynał Mieczysław Ledóchowski (1882-1902). Wówczas też rozpoczęła swą działalność błogosławiona Maria Teresa Ledóchowska, założycielka Sodalicji Mariańskiej (1894)). W tym okresie również zaczęło się ukazywać pierwsze czasopismo misyjne Echo z Afryki. Chociaż oboje odegrali niezwykle ważną rolę w animacji Polaków na rzecz misji, ich wpływ nie byłby tak wielki, gdyby nie znakomite postacie misjonarzy, którzy prowadzili wówczas pionierskie prace w Afryce i zainspirowali do niej innych Polaków.

Jedną z chlubnych kart misyjnego zaangażowania zapisała Polska. O czym mało kto wie, nasze państwo przez dwa wieki opiekowało się Kościołem w kraju nazywanym od 1935 roku Iranem, a wówczas Persją.

Wspólnota interesów chrześcijańskiej Polski i pogańskiej Persji wytworzyła się wskutek wspólnego wroga jakim była Turcja. <> Państwo polskie usiłowało wykorzystać swoje wpływy w Persji także do ewangelizacji tego kraju i objęcia opieką całej działalności misyjnej. Doskonała okazja pojawia się w roku 1604. Wtedy przybywają do Krakowa trzej karmelici włoscy, wysłani przez papieża Klemensa VIII do pracy misyjnej w Persji. Król Zygmunt III wręcza im listy polecające do szacha Abbasa I. To daje początek protektoratu królów polskich nad misjami w Persji.

Poza tym, pierwsze kraje protestanckie: Szwajcaria i państwa niemieckie, nie miały możliwości, aby posyłać ludzi na misje zamorskie. Innym czynnikiem ograniczającym projekty misyjne była sama teologia protestancka.

Twórca protestantyzmu Marcin Luter miał taką pewność bliskiego powrotu Chrystusa, że nie dostrzegał wagi misji zagranicznych. <> Uważał ponadto, że posłanie misyjne odnosiło się tylko do nowotestamentalnych apostołów, którzy spełnili swoje zadanie, szerząc Ewangelię w całym ówczesnym świecie. Innym faktorem niesprzyjającym aktywności misyjnej reformatorów był brak zakonów mniszych, które wykazywały największą aktywność misyjną.