Czym byłby dramat milionów cierpiących z głodu i schorowanych Indyjczyków bez Kościoła Katolickiego, jego organizacji i misjonarzy? Jak wyglądałaby scena misji katolickich w świętym mieście Puri i jego okolicach, bez udziału starego i zasłużonego misjonarza o. Mariana Żelazka, Polaka i Werbisty? Takie pytania nasuwają się, kiedy wspominamy postać nestora polskich misjonarzy, który 30 stycznia został oficjalnym kandydatem do pokojowej O. Marian Żelazek urodził się w 1918 roku w Palędziu, w małej miejscowości pod Poznaniem. Jego rodzice Stanisława i Stanisław Żelazkowie mieli szesnaścioro dzieci, on był siódmym z nich. W 1926 roku cała rodzina przeniosła się do Poznania, gdzie Marian rozpoczął szkołę. Dwa lata później wstąpił do, Gimnazjum Misyjnego w Górnej Grupie a po jego ukończeniu do nowicjatu Księży Werbistów w Chludowie koło Poznania. W dniu 4 września 1939 roku złożył pierwsze śluby zakonne. Niestety niezbyt długo mógł cieszyć się swoim kleryckim życiem. Wybuch II wojny światowej czasowo pokrzyżował plany młodego zakonnika.

Św. Paweł – Apostoł narodów, urodził się około 8 roku po Chrystusie w Tarsie, hellenistycznym mieście leżącym w Cylicji, nad morzem Śródziemnym. Wywodził się z wierzącej rodziny żydowskiej i posiadał obywatelstwo rzymskie. Od dziecka oddychał klimatem religijnego synkretyzmu i mówił potocznym językiem greckim. Już przez pochodzenie był przygotowany do roli jaką miał odegrać. Przedstawiciel mentalności żydów z diaspory, uosabiał z jednej strony niezwykłą siłę judaizmu w tym, co jest w nim z prawdy i wielkości; z drugiej strony odczuwał konieczność przekraczania jego ram.