Witam Was ponownie! Wczoraj powrocilem z malej wyprawy w polnocna czesc naszego dystryktu i czuje juz niemale zmeczenie adwentowe. Z tego szalonego planu co tu z Louisem wymyslismy to widze, ze musze sie sprezyc i napisac cos juz dzis, jak w ogole jeszcze cos przed swietami bede chcial napisac.  Tak. Ostatnio troche czuje sie zmeczony.

Konflikt polityczny na Madagaskarze nie ustaje. Przyczyn, ktore doprowadzily do niego nalezy upatrywac glownie w osobie samego Prezydenta Marka Ravalomanana. Jego polityka, glownie od poczatku drugiego mandatu prezydentury tj. od stycznia 2007, wyraznie wplynela na zmiane nastrojow spoleczentswa malgaskiego.

Znamy stara polska piosenke « Ach co to byl za slub… » ! Z podobnym entuzjazmem uczestniczylem w spotkaniu swiatecznym naszych adopcyjnych dzieci w miescie Mananjary w dniu 30 grudnia tego roku. Przyjechalem specjalnie wczesniej, aby byc razem z nimi. Wzialem taxi brousse ze stolicy 29 grudnia o 17.00 i dotarlem do Mananjary nastepnego ranka o 8.00. Owszem zmeczony nieprzespana noca, ale inaczej sie nie dalo. W stolicy juz mam niemalo obowiazkow i znalezc wolny czas nie jest latwo. Dzieci juz na mnie czekaly.

W dniu 3 stycznia 2009 w Mananjary mialem szczegolna okazje do radosci bowiem uczestniczylem w poswieceniu i otwarciu Domu Dobrego Dziecka o nazwie “Tsarazaza” (doslownie po malgasku dobre dziecko). Bylo to po czesci moje osobiste swieto bowiem poczatki tego Domu sa ze mna bardzo zwiazane.

11 stycznia 2009 zostalem zaproszony, aby uczestniczyc w uroczystosci zamkniecia Jubileuszu 25 lecia  Centrum Katechetyczno-Biblijnego w Mananjary. Zaproszenie nie bylo bez przypadku bowiem misjonujac w diecezji Mananjary, kilka ladnych lat bylem Dyrektorem tegoz Centrum tworzac od podstaw jego struktury i model formacji.